7.1 Inleiding

De noodregeling kan worden gezien als het laatste redmiddel om een faillissement te voorkomen. De noodregeling is ingevoerd in 1921 en kan neerkomen op een saneringsprocedure, een liquidatieprocedure of een combinatie van beide. In de expertmeeting is naar voren gekomen dat de noodregeling in de praktijk altijd een combinatie van een sanerings- en liquidatieprocedure inhoudt. Daarmee is de noodregeling geen zuivere saneringsregeling zoals de onteigeningsregeling, de overdrachtsregeling en de opvangregeling, maar ook geen zuivere liquidatieregeling zoals het faillissement.

In paragraaf 7.2 van dit hoofdstuk zal ik ingaan op het doel van de noodregeling. Paragraaf 7.3 beschrijft de criteria die gelden voor het uitspreken van de noodregeling. Vervolgens zal ik de instrumenten van de noodregeling (paragraaf 7.4), de verhaalspositie (paragraaf 7.5) en de financiering van de noodregeling (paragraaf 7.6) uitwerken. De gevolgen voor verzekerden bespreek ik in paragraaf 7.7. Paragraaf 7.8 sluit dit hoofdstuk met conclusies af.