I.B.5. Kenmerken 'heersende leer': 'sui generis'?

Aangezien de moderne erfrechtelijke commentaren ten aanzien van de omschrijving van de aard van executele enigszins op een lijn zitten, kan voorzichtig gesproken worden van een 'heersende leer'. De navolgende kenmerken komen hier in ieder geval in terug:

Deze kenmerken hebben bij Van der Burght in ieder geval tot de conclusie geleid, dat er sprake is van een vertegenwoordiging 'sui generis'. Het is een typering die boekdelen spreekt en aangeeft dat de executeur oude stijl een heel eigen karakter had. Hij liet zich in ieder geval niet zomaar in een keurslijf stoppen. Overigens staat Van der Burght ten aanzien van kenmerk c., het handelen tegen de wil in van de erfgenamen, het meest open voor, althans noemt expliciet, het eigen recht van de executeur, waarbij hij echter deze kant van de zaak ook niet wil verabsoluteren, zoals Suijling-Dubois en Eggens doen. Hierna zal uitgebreid ingegaan worden op de vraag in hoeverre vertegenwoordiging en 'eigen recht' zich al dan niet uitsluiten. Het spanningsveld rondom deze termen doet zich in ieder geval reeds gevoelen.

Na de kenmerken van de nieuwe regeling van executele te hebben onderzocht zal ik proberen de gevonden typeringen te verfijnen en trachten de rechtsfiguur executele een plaats te geven binnen de algemene beginselen van het burgerlijk recht, zoals de 'gelaagde structuur' en de 'schakelbepalingen'. Of is de executeur zonder meer een vreemde eend in het systeem van ons Burgerlijk Wetboek gebleven?