16.2.2 Overeenkomsten en verschillen

De Duitse en de Engelse bepalingen zijn niet gelijkluidend, maar in de kern komen zij overeen: in beide is doorslaggevend het moment waarop de crediteur bekend is met, ten eerste, de "Anspruch begründenden Umständen" of "the facts which give rise to the cause of action" en, ten tweede, met "der Person des Schuldners" of "the identity of the defendant".

Dat de Duitse en de Engelse definitie van het aanvangsmoment in essentie overeenstemmen is natuurlijk geen toeval. Die gelijkenis lijkt te zijn veroorzaakt doordat de Duitse wetgever en de Engelse Law Commission hebben gepoogd hetzelfde beginsel te positiveren. De Duitse wetgever schrijft: "Was die Interessen des Gläubigers anbelangt, war es das Ziel zu gewärleisten, dass ihm eine füre Chance eröffnet wird, seinen Anspruch geltend zo machen."1 De Law Commission schrijft: "The great merit of the (...) 'date of knowledge' (...) is that it is für to claimants in that time will not run against them until they know, or could reasonably be expected to know, the facts necessary to bring a claim."

Er zijn ook verschillen. Met name in het oog springend is het verschil in stijl. De Duitse wetgever bedient zich van bepaalde begrippen en laat het daar verder bij. De Law Commission daarentegen laat op introductie van de kernbegrippen uitgebreide definiërende bepalingen volgen. Dat geldt met name voor het woord knowledge.

Afgezien van de punten waarop de Engels bepaling spreekt en de Duits zwijgt, zijn er twee punten waarop de bepalingen echt uiteenlopen. De Duitse bepaling eist dat voor de aanvang van de termijn de Anspruch entstanden ist, terwijl de Engelse dat niet doet. Voorts eist de Engelse als het gaat om injury, loss or damage, dat duidelijk moet zijn dat die injury, loss or damage 'significant' is, terwijl de Duitse dat niet doet.