28.12 Slot: mandeligheid

Ten aanzien van de buurwegen welke door Smalbraak als ‘moderne mandeligheid’ worden aangemerkt, heb ik al gezegd dat van mandeligheid niet kan worden gesproken. Wellicht kan, evenals ten aanzien van watergangen als omschreven in art. 5:59 worden gesproken over ‘quasi mandeligheid’. In deze situaties moet onder het regime van het oude Burgerlijk Wetboek worden gesproken over kwalitatieve verbintenissen. De rechten en verplichtingen hieruit voortvloeiende zijn kwalitatief van aard, zij zitten vast, zowel voor wat betreft de actiefzijde als de passiefzijde, aan de eigendom van erven.1 We zouden kunnen spreken van zaaksgevolg.2

Wellicht is de Hoge Raad bereid dit standpunt te herzien nu hij dit ook ten aanzien van de noodweg heeft gedaan (zie par. 28.5).

Ingeval een buurweg in eigendom pro indiviso toebehoort aan twee of meer eigenaren hebben wij te maken met een schoolvoorbeeld van mandeligheid, aldus de literatuur.3 De omschrijving van Everts in par. 28.3 past precies op de omschrijving van mandeligheid zoals ik die eerder gaf.

Ten slotte: kunnen wij zonder de buurweg? Ik meen van wel.

Mandeligheid en erfdienstbaarheden geven voldoende mogelijkheden om tegemoet te komen aan de eisen van de praktijk.