VI.3 Cyberrisico’s, -verzekeringen en zorgplicht

Uit paragraaf 2 blijkt dat de tussenpersoon zowel op basis van de publiekrechtelijke normen als de civielrechtelijke normen onderzoeks-, informatie- en waarschuwingsplichten heeft, waarmee wordt beoogd om uiteindelijk op een voor de cliënt zo transparant mogelijk wijze een verzekering af te sluiten die zoveel mogelijk past – en blijft passen – bij diens wensen en belangen. De omvang en de invulling van de zorgplicht van de tussenpersoon zullen mede afhangen van de wensen en belangen van zijn cliënt. Bovendien dient er voor de tussenpersoon een concrete aanleiding te zijn om actie te ondernemen. Hiervan is bijvoorbeeld sprake indien de tussenpersoon wetenschap heeft of behoort te hebben van een bepaald feit of een kenbaar belang van zijn cliënt.

Dit roept de vraag op of er op de intermediair dan geen plicht tot nader onderzoek en/of waarschuwen rust als het gaat om risico’s waarvan zijn cliënt zich niet bewust is of, voor zover dat bewustzijn wel aanwezig is, de cliënt niet weet dat deze risico’s (apart) te verzekeren zijn. De verzekeringnemer zal daar zelf immers niet snel over beginnen. De wensen van de cliënt en zijn belang om bepaalde risico’s met een verzekering af te dekken zijn dan voor de tussenpersoon niet kenbaar.

Bij cyberrisico’s is dit een reëel scenario: veel verzekeringnemers zullen zich van (de verzekerbaarheid van) deze risico’s niet bewust zijn, totdat zij ermee worden geconfronteerd.1 Pas op dat moment zal ook naar voren komen dat onder de traditionele verzekeringen veelal geen dekking voor deze schade bestaat.2