6.3.2.a Wordingsgeschiedenis

846. Wordingsgeschiedenis. De eerste materiële-reciprociteitsuitzondering op het Berner non-discriminatiebeginsel betreft de beschermingsduur. Zij gaat terug tot de Berner Conventie van 1886, en vindt haar oorsprong in de bilaterale auteursrechtverdragen van de negentiende eeuw. Dit kwam in Deel I al aan de orde. Probleem in die tijd was dat de beschermingsduur sterk varieerde van land tot land. De meest ideale oplossing was een door de conventie vastgestelde, uniforme beschermingsduur, zo erkenden de eerste verdragsopstellers. Dit bleek evenwel geen haalbare kaart; men kwam niet verder dan het uitspreken van de wens tot uniformering.1 Onversneden toepassing van het beginsel van nationale behandeling bleek ook op weerstand te stuiten: het werd onverteerbaar geacht dat een vreemd werk langer zou moeten worden beschermd dan in het land van oorsprong.2Daarom grepen de verdragsopstellers naar het middel — "connu et pratiqué" — van de materiële-reciprociteitstoets.3 De Berner Conventie van 1886 bepaalde dienovereenkomstig dat het genot van het auteursrecht "ne peut excéder, dans les autres pays, la durée de la protection accordée dans ledit pays d'origine."4 Deze formulering vertoont grote gelijkenis met die van het huidige artikel 7 lid 8.