6.2 De biedingsprocedure

De curator kan (een deel van) de onderneming doorverkopen zodat die in een andere rechtspersoon worden voortgezet. Wanneer een curator een doorstart wil realiseren of losse onderdelen van de onderneming wil verkopen, kan hij een biedingsprocedure inrichten. Hierbij wil een kandidaat logischerwijs weten wat hij dan kan kopen. Dit stelt hem in staat een verantwoord bod te doen.

De curator moet dus informatie aan potentiële kopers verstrekken over de onderneming. De curator dient ernaar te streven een “zo transparant mogelijk verkoopproces” in te richten.1 Deze transparantie wordt beperkt door de belangen van de boedel. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de rol van geïnteresseerde partijen, zoals concurrenten, (oud-)werknemers of bestuurders van de gefailleerde.2

Als er meerdere geïnteresseerde partijen zijn, zal de curator eerst nagaan welke partijen daadwerkelijk intenties hebben om een bod uit te brengen. Vervolgens vraagt hij al die partijen een geheimhoudingsverklaring te tekenen.3 Daarna wordt aan alle partijen die de geheimhoudingsverklaring hebben getekend, een zogeheten bidbook verstrekt. In dit (digitale) bidbook staat de benodigde informatie over de onderneming en de activa die nodig is om een bod uit te kunnen brengen. Dit gaat bijvoorbeeld over de jaarstukken, jaarcijfers, eventuele huurovereenkomsten, eigendomsvoorbehouden, gevestigde zekerheden en overzichten van werknemers en klanten. Vervolgens kunnen geïnteresseerde partijen een bod uitbrengen. Zodra de biedingstermijn is verstreken, gaat de curator in de regel onderhandelen met de hoogste bieder. Hij is echter niet verplicht om dat te doen en kan bij het bepalen van het meest geschikte bod ook andere overwegingen meenemen, zoals het behoud van werkgelegenheid. Zodra een overeenkomst is opgesteld, moet de rechter-commissaris toestemming verlenen voordat de activa kunnen worden verkocht aan de beoogd koper.4

Op verschillende manieren heeft de AVG invloed op deze biedingsfase. Ten eerste heeft de AVG een invloed vanuit het perspectief van de koper. Een potentiële koper zal willen weten of de failliet zijn verplichtingen onder de AVG voor faillissement is nagekomen en of er geen ‘privacylijken’ in de kast zitten. Ten tweede moet de curator bij het vormgeven van de biedingsprocedure zelf de AVG naleven. Daarbij zijn een aantal verplichtingen op hem van toepassing, zoals de verplichting om alle betrokkenen te informeren. Ten derde moet de curator zich afvragen welke persoonsgegevens hij mag delen tijdens de biedingsfase.5 Het is niet eenvoudig om een overzicht te maken van de precieze persoonsgegevens die een curator verwerkt tijdens de verkoopprocedure. Dit hangt sterk af van het soort failliete onderneming: bij het faillissement van een ziekenhuis worden meer en andere persoonsgegevens verwerkt dan bij het faillissement van een lokale schoenenwinkel. Wel kunnen algemene categorieën worden vastgesteld van persoonsgegevens die noodzakelijk zijn. Ik onderscheid persoonsgegevens van werknemers en persoonsgegevens van crediteuren, klanten en bestuurders. Daarnaast moet op basis van de AVG een onderscheid worden aangebracht tussen bijzondere persoonsgegevens en gewone persoonsgegevens. Bijzondere persoonsgegevens zijn bijvoorbeeld medische gegevens.