5.5.0 Introductie

In de oorspronkelijke opzet van de Staatscommissie was het de bedoeling dat alle geconstateerde onrechtmatigheden zouden worden gerepareerd middels indemniteitsbesluiten. Op die manier zou elke persoonlijke aansprakelijkheid kunnen worden uitgesloten en concludeerden sommige auteurs dat het verlenen van décharge daarmee geen of louter symbolische waarde had.1 Al snel bleek dat de indemniteitsbesluiten de in eerste instantie toegedachte werking niet konden hebben. Hierdoor ontstond de hierboven aangegeven restfunctie van de verlening van décharge. Nu de wetgever de indemniteitsbesluiten om redenen van politieke opportuniteit facultatief heeft gemaakt, wordt deze restfunctie alleen maar groter. Omdat deze restfunctie niet alleen bestaat ten opzichte van de indemniteitsprocedure, maar ook ten opzichte van de vóór de dualisering geldende regeling van persoonlijke aansprakelijkheid, moet ook in het voorstelBroeksteeg (waarin een gemodificeerde terugkeer van de persoonlijke aansprakelijkheid wordt bepleit) een belangrijke plaats voor déchargeverlening worden ingeruimd. In het in dit proefschrift verdedigde model heeft décharge niet langer een restfunctie, maar zou het de exclusieve manier zijn om tot afwending van persoonlijke aansprakelijkheid te komen. Dit alles betekent dat décharge hoe dan ook juridische betekenis heeft en het achteraf bezien juist is dat zij in art. 199 Gemeentewet is blijven bestaan.