II.4.3.6.1 Inleidend

De bepaaldheid van verbintenissen als bedoeld in art. 6:227 BW ziet op het object van de verbintenis. Dat wil zeggen datgene waartoe de schuldenaar verplicht en de schuldeiser gerechtigd is.1 Het ziet zodoende niet op de subjecten van de verbintenis, dat zijn de schuldenaar en schuldeiser.2 Dat lijkt ook overbodig, want uit het karakter van de verbintenis – namelijk een (vermogensrechtelijke) rechtsbetrekking tussen twee of meer personen3 – vloeit de bepaaldheid van de subjecten doorgaans al voort.4 Niettemin kennen we de rechtsfiguur van de ‘nader te noemen meester’ of ‘nader aan te geven koper’, waarin één contractspartij bij aanvang van de overeenkomst nog onbepaald is. Op de figuur van de ‘nader te noemen meester’, op de vraag in hoeverre schuldenaar en schuldeiser bepaald dienen te zijn en op de vraag of er keuzemogelijkheden zijn ten aanzien van de subjecten van de verbintenis, kom ik in paragraaf 4.3.8 terug.

In deze paragraaf heb ik aandacht voor het object ofwel de prestatie van de verbintenis. Het object dient, zoals gezegd, niet steeds in alle bijzonderheden te zijn bepaald. Het is voldoende dat de bepaaldheid later kan worden verkregen: bepaalbaar voldoet.5 Dit ‘later verkrijgen’ ofwel het naderhand vaststellen (concretiseren) van de inhoud van de verbintenis kan plaatsvinden aan de hand van subjectieve elementen, bijvoorbeeld door middel van een keuzebevoegdheid. Ik doel dan op de keuzes die besloten liggen in de facultatieve, alternatieve en generieke verbintenissen.6