7.3.2.1 Artikel 5, 67 en 72 Fw

Deze drie artikelen hebben vooral betrekking op een versterking van de procesrechtelijke positie van werknemers die zich met beëindiging van de arbeidsovereenkomst door de curator geconfronteerd zien.

Artikel 5 Fw voorziet in een nieuw lid 2 in een uitzondering op de algemene, in lid 1 van het artikel opgenomen verplichting dat bepaalde proceshandelingen uitsluitend door een advocaat (voorheen: door een procureur) kunnen worden verricht: dit is echter niet nodig, zo stelt lid 2, in geval hoger beroep wordt ingesteld tegen een beschikking van de rechter-commissaris, houdende machtiging aan de curator tot opzegging van een arbeidsovereenkomst.

In artikel 67 en 72 Fw zijn regels gegeven die met name moeten waarborgen dat de curator uitsluitend met machtiging van de rechter-commissaris opzegt en in de schriftelijke bevestiging van die opzegging ook melding maakt van de termijn waarbinnen beroep kan worden ingesteld tegen zowel de opzegging door de curator als de beschikking van de rechter-commissaris waarin hij de curator daartoe machtigt.

Nog afgezien van de in mijn ogen bepaald werknemersonvriendelijke constructie, waarbij een werknemer in feite, zonder verplichte rechtsbijstand, binnen vijf dagen twee stappen moet zetten, te weten hoger beroep instellen tegen de machtiging van de rechter-commissaris en gelijktijdig een beroep doen op de vernietigbaarheid van de opzegging zelf,1 kunnen deze bepalingen toch moeilijk worden aangemerkt als antimisbruikbepalingen. Er is in de literatuur dan ook kritisch op gereageerd.2 Met wat goede wil zou hier hooguit gesproken kunnen worden van een aantal marginale verbeteringen van de processuele positie van de werknemer jegens curator en rechter-commissaris nadat door eerstgenoemde de arbeidsovereenkomst is opgezegd, maar dat vormt daarmee nog geen remedie tegen eventueel misbruik door hun (voormalige) werkgever, indien deze het faillissement heeft aangevraagd teneinde werknemersbescherming te omzeilen.3