Hof Den Haag, 07-06-2023, nr. BK-22/00382

De Heffingsambtenaar heeft bij beschikking op grond van artikel 22 van de Wet waardering onroerende zaken (de Wet WOZ) de waarde op 1 januari 2018 (de waardepeildatum) van de onroerende zaak [adres] in [woonplaats] (de onroerende zaak) voor het kalenderjaar 2019 vastgesteld op € 357.000 (de beschikking). Met de beschikking is in één geschrift bekendgemaakt en verenigd de aan belanghebbende voor het jaar 2019 opgelegde aanslag in de van gebruikers geheven onroerendezaakbelasting van de [gemeente] (de aanslag).

Belanghebbende heeft tegen de beschikking en de aanslag bezwaar gemaakt. De Heffingsambtenaar heeft het bezwaar ongegrond verklaard.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak op bezwaar beroep ingesteld bij de Rechtbank. Hiervoor is een griffierecht van € 345 geheven. De Rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard, de Staat veroordeeld tot betaling van een schadevergoeding van € 1.000, bepaald dat de Staat aan belanghebbende het betaalde griffierecht vergoedt en de Staat veroordeeld in de proceskosten van belanghebbende tot een bedrag van € 541.

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld bij het Hof. Hiervoor is een griffierecht van € 548 geheven. De Heffingsambtenaar heeft een verweerschrift ingediend.

De mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgevonden ter zitting van het Hof van 5 april 2023. Partijen zijn verschenen. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt.

Belanghebbende is huurder van de onroerende zaak. De onroerende zaak is een gedeelte van een kerkgebouw uit 1922. Het kerkgebouw is in 1988 gerenoveerd en verbouwd zodat er voor de verhuur geschikte ruimten ontstonden. Het bestaat uit een begane grond en een verdieping. De begane grond is in 2007 in gebruik genomen als kinderdagverblijf. Belanghebbende huurt sinds 2014 de begane grond en een klein deel van de 1e verdieping. Een sportschool huurt de rest van de 1e verdieping.

De Heffingsambtenaar heeft in beroep een taxatierapport overgelegd dat op 3 november 2021 is opgemaakt door [naam 1] , taxateur (Taxatierapport H). Aan het taxatierapport H ontleent het Hof het volgende.

In bijlage 3 bij het Taxatierapport H is bladzijde 68 van de ‘Taxatiewijzer en kengetallen Deel 1 Onderwijs Waardepeildatum 1 januari 2018’ (Taxatiewijzer Onderwijs) opgenomen. Op deze bladzijde staan de kengetallen van het archetype O111PA12. Hieraan ontleent het Hof het volgende.

Belanghebbende heeft in beroep een taxatierapport overgelegd dat op 28 augustus 2019 is opgemaakt door [naam 2] , taxateur (Taxatierapport B). Aan het Taxatierapport B ontleent het Hof het volgende.

(…)

WOZ-waarde voor waardepeildatum 01-01-2018 : € 167.000

H. Kwalificatie

1. Beoordeling opstallen

a. Kwaliteit : 2 matig

b. Onderhoud : 2 matig

c. Doelmatigheid : 2 matig

(…)

3. Beoordeling ligging

a. Ligging : 2 matig

(…)

M. Nadere mededelingen

Het object is gewaardeerd middels archetype 0111 PA12, met een standaardgrootte van 600 m2.

De vervangingswaarde van het gebruikte archetype is € 1.325,00 per m2 bij een standaardgrootte van 600 m2. Gelet op [de] ouderdom van het object, bouwjaar 1922, en de indeling van het object is gerekend met een vervangingswaarde van € 991,00 [per m2].

Onderhavig object maakt deel uit van een groter gebouw van in totaal 1.226 m2. Er is derhalve een correctie op grootte toegepast met factor (1074,5311163 = ) 0,924.

Deze correctie op grootte is toegepast op basis van taxatiewijzer algemeen pagina 53: “De taxateur kan ook om andere redenen tot de conclusie komen dat de werkwijze waarbij de berekening van de correctie grootte gebeurt door alle WOZ-deelobjecten met eenzelfde archetypecodering te clusteren, niet tot een reële taxatie leidt. Dat kan bijvoorbeeld aan de orde zijn, wanneer een WOZ-object in zijn geheel bestaat uit een klein deel van een gebouw. De (kleine) oppervlakte van dit WOZ-object zou dan wellicht leiden tot een significante correctie grootte, terwijl in feite de omvang van het gehele gebouw geen aanleiding geeft tot een dergelijke correctie.”

Mede gelet op de recente jurisprudentie, onder meer ECLI:NLGHAR:2015:6339, ECLI:NL:GHDHA:2017:3378 en ECLI:NL:GHARL:2018:3824, dient te worden uitgegaan van restwaarden die lager liggen dan zoals gesteld in de taxatiewijzers. Deze percentages achten de betrokken Gerechtshoven immers niet bewezen. Er is derhalve uitgegaan van een restwaarde van 0%, aangezien aan het einde van de werkelijke levensduur een gebouw geen restwaarde meer heeft. Dit wordt algemeen erkend aangezien er in de waardering bij een slooppand uitgegaan wordt van de grondwaarde minus de sloopkosten. Ook dan wordt er dus uitgegaan van een restwaarde van 0%.

De grondprijzennota van de [gemeente] geeft aan dat grond bestemd voor maatschappelijke doeleinden een grondprijs heeft van €185 per m2 bruto vloeroppervlakte. De b.v.o. van de opstal is 635 m2. Dit resulteert in een grondprijs per m2 voor de grond van

€ 200.

Opdrachtgever zal in 2020 uit het pand vertrekken, omdat er te weinig kinderen opgevangen worden. Dit blijkt uit het feit dat er reeds geruime tijd twee lokalen niet meer als opvangruimte gebruikt worden. Derhalve is er uitgegaan van een economische veroudering van 40%.

Vanwege de leeftijd en de matige staat van het object, alsmede de slechte isolatie, is er een correctie van 15% toegepast op de excessieve gebruikskosten.”

Aan de als bijlage bij het Taxatierapport B gevoegde Taxatiekaart ontleent het Hof de volgende gegevens8.:

De Rechtbank heeft, voor zover in hoger beroep van belang, geoordeeld, waarbij belanghebbende is aangeduid als eiseres en de Heffingsambtenaar als verweerder:

“Bruto vloeroppervlak

5. De eerste stap bij een waardebepaling is dat een object juist is afgebakend. De (bruto vloer) oppervlakte van de onroerende zaak is onderdeel van deze afbakening.

Volgens eiseres gaat verweerder uit van een onjuiste oppervlakte van de onroerende zaak. Dit moet volgens eiseres 635 m² zijn, zoals uit de Basis Administratie Gebouwen (BAG) volgt en geen 683 m² waar verweerder vanuit gaat.

Anders dan eiseres aanvoert is verweerder bij een betwisting van de oppervlakte of inhoud van een object niet standaard gehouden de bouwtekening over te leggen. Of dat nodig is hangt af van de inhoud en de motivering van de betwisting door de andere partij.

In dit geval voert eiseres in haar beroepschrift aan dat de oppervlakte zoals in de BAG opgenomen leidend is. In reactie hierop heeft verweerder bij het verweerschrift een berekening genoemd “opmeting vanaf bouwtekening” overgelegd. Verweerder heeft hierbij toegelicht dat deze berekening is gebaseerd op de bouwtekening en dat de taxateur bij de inpandige opname dit nogmaals heeft gecontroleerd. De bouwtekening zelf heeft verweerder niet in geding gebracht.

Ter zitting heeft eiseres betoogd dat zij de oppervlakte eveneens vanaf de bouwtekening heeft berekend en dat zij deze ook ter plaatse heeft nagemeten.

Verweerder is door dit argument overvallen, nu eiseres het pas ter zitting naar voren heeft gebracht. Tot de zitting stelde eiseres immers enkel het BAG gegeven tegenover de berekening van verweerder. Hoewel het verweerschrift in deze zaak niet eerder dan vijftien dagen voor de zitting door de rechtbank is ontvangen en dertien dagen voor de zitting naar (de gemachtigde van) eiseres is verstuurd, ziet de rechtbank niet in waarom eiseres niet eerder dan ter zitting naar voren heeft gebracht, dat ook zij vanuit de bouwtekeningen en ter plekke had gemeten, met een andere uitkomst dan die van verweerder. In beginsel rust de bewijslast in eerste instantie weliswaar op verweerder, maar nu eiseres ter zitting aangeeft zelf te hebben gemeten en daarbij stelt dat zij de bouwtekening ook in haar bezit heeft, valt niet in te zien waarom zij de bouwtekening niet heeft ingebracht om haar standpunt te onderbouwen.

Daarom volgt de rechtbank in dit geval de berekening van verweerder, ook al is de bouwtekening niet in het geding gebracht. Aan die concrete berekening op basis van de bouwtekening hecht de rechtbank meer waarde dan aan de oppervlakte zoals opgenomen in de BAG waarvan niet duidelijk is waarop die precies is gebaseerd. De rechtbank ziet ook geen aanwijzingen dat de berekening van verweerder onjuist is.

Dit betekent dat verweerder aannemelijk maakt dat het bruto vloeroppervlak van de onroerende zaak 683 m² is.

De waardering

6. Wat betreft de waardering zelf geldt het volgende.

7. Tussen partijen is niet in geschil dat de waarde van de onroerende zaak moet worden bepaald op de gecorrigeerde vervangingswaarde en dat daarbij de kengetallen in de Taxatiewijzer Onderwijs (hierna: de Taxatiewijzer) als uitgangspunt moeten worden genomen, waarbij de rechtbank zich aansluit. Niet in geschil is verder dat de waarde inclusief BTW moet worden bepaald.

Waarde van de grond

8. Daarnaast stelt de rechtbank vast dat beide partijen voor de waarde van de grond uitgaan van dezelfde prijs van € 185,- per m² bruto vloeroppervlak. Het verschil in grondwaarde van € 126.355,- (ex btw), zoals verweerder voorstaat en € 117.475,- (ex btw), zoals eiseres voorstaat, wordt veroorzaakt doordat partijen - zoals hiervoor besproken - verschillende cijfers voor het bruto vloeroppervlak aanhouden. Omdat de rechtbank het bruto vloeroppervlak van verweerder volgt, volgt de rechtbank eveneens de grondwaarde van verweerder.

Bruto vervangingswaarde opstallen

10. Voor het bepalen van de (bruto) vervangingswaarde gaan beide partijen uit van het archetype O115PA12. Beide partijen gaan voor de vervangingswaarde per m² uit van een vervangingswaarde die lager is dan uit de Taxatiewijzer volgt, waarbij het verschil per m² tussen beide partijen wordt veroorzaakt door een verschil in correctie voor grootte. Ter zitting heeft eiseres bevestigd dat dit wordt veroorzaakt doordat partijen uitgaan van een verschillend bruto vloeroppervlak. Daarom geldt ook hier dat de rechtbank, nu zij het vloeroppervlak van verweerder volgt, eveneens de correctie voor grootte van verweerder volgt en als uitvloeisel daarvan ook de vervangingswaarde van € 1.064,- (ex btw) per m² van verweerder.

Technische correctie

11. Eiseres voert aan dat verweerder ten onrechte de levensduur van de onroerende zaak heeft verlengd en dat de door verweerder aangehouden restwaarde niet is onderbouwd, omdat een onderbouwing van de gebruikte kengetallen uit de Taxatiewijzer ontbreekt.

Voor de bepaling van de restwaarde houdt verweerder bij de ruwbouw een percentage van 27 % aan, bij de afbouw 22 % en bij de installaties 17 %, het gemiddelde van de bandbreedte zoals in de Taxatiewijzer opgenomen. Volgens eiseres is de restwaarde van alle onderdelen 0 %.

Zoals eiseres terecht aanvoert, zijn de kengetallen uit de Taxatiewijzer onvoldoende met marktgegevens onderbouwd. In het taxatierapport verwijst verweerder evenwel naar een drietal transacties op de markt die volgens hem de kengetallen onderbouwen.Het object aan de [adres 2] is naar het oordeel van de rechtbank echter niet bruikbaar, omdat deze verkoop bijna twee jaar na de waardepeildatum tot stand is gekomen. De andere twee verkopen, die van de panden [adres 3] en [adres 4] zijn niet te ver van de waardepeildatum tot stand gekomen. Deze objecten liggen niet in [woonplaats] of omgeving. Verkopen van dit soort objecten doen zich - vanwege het beperkte aantal objecten van deze aard – niet zo vaak voor. Daarom acht de rechtbank aanvaardbaar, dat verweerder naar verkooptransacties van dit type object elders in Nederland is uitgeweken. Uit de twee resterende verkopen volgt een restwaarde van gemiddeld 31,12 %, terwijl voor de onroerende zaak een gewogen restwaarde van 23,84 % is aangehouden. Met de cijfers van de hiervoor genoemde transacties in combinatie met de Taxatiewijzer onderbouwt verweerder zijn restwaarde voldoende en maakt verweerder aannemelijk dat die niet te hoog is.

Wat betreft de levensduur gaan beide partijen uit van een initiële levensduur van 47 jaar voor de ruwbouw, 27 jaar voor de afbouw en 17 jaar voor de installaties, het gemiddelde van de bandbreedte zoals in de Taxatiewijzer opgenomen.Op de waardepeildatum was de onroerende bijna 100 jaar oud, zodat op de waardpeildatum de restwaarde in beginsel was bereikt. Verweerder heeft echter een levensduurverlenging van 10 jaar voor de ruwbouw en 5 jaar voor de afbouw en installaties toegepast.

Uit het arrest van de Hoge Raad van 23 oktober 2020, ECLI:NL:HR:2020:1671, volgt dat als in de waardering wordt aangesloten bij een taxatiewijzer, de partij die wil afwijken van de kengetallen in die taxatiewijzer de gronden daarvoor moet stellen en bij betwisting aannemelijk maken.Nu eiseres de door verweerder aangehouden levensduur betwist, rust in dit geval de bewijslast voor de levensduur van de afbouw en installaties van de onroerende zaak op verweerder, aangezien verweerder die levensduur op een langere periode stelt dan volgt uit de Taxatiewijzer en de restwaarde op een overeenkomstig later tijdstip wordt bereikt.

Verweerder voert voor de levensduurverlenging aan dat de onroerende zaak in 1988 is gerenoveerd en in 2006 opnieuw compleet is vernieuwd, waarna eiseres de onroerende zaak in gebruik heeft genomen in 2007. Er is sprake van normaal onderhoud dat erop is gericht om het gebouw en de installaties nog een aantal jaren in de toekomst te laten functioneren. Daarbij geldt dat uit onderzoek van de Rabobank naar voren komt dat voor de kinderopvang sector op korte termijn een lichte omzetgroei wordt verwacht, dat de onroerende zaak voor meerdere doeleinden kan worden gebruikt en dat de eigenaar de intentie heeft het object nog voor een langere tijd te gebruiken, aldus verweerder.De rechtbank acht dit een afdoende motivering voor de opvatting dat de oorspronkelijk ingeschatte levensduur inmiddels achterhaald is en dat, beoordeeld naar wat er op 1 januari 2018 bekend is, een levensduurverlenging van tien jaar voor de ruwbouw en vijf jaar voor de afbouw en installaties gerechtvaardigd is.Daarbij is van belang dat het hier niet gaat om de bouwkundige levensduur, maar de functionele levensduur van de onroerende zaak.

Bij de levensduurverlenging moet worden bekeken wat de invloed daarvan is op de restwaarde en op welk tijdstip die restwaarde wordt bereikt.Verweerder wijst erop dat de hoeveelheid installaties in de onroerende zaak beperkt is; dat die installaties regelmatig onderhouden worden en dat de onroerende zaak na beëindiging van het gebruik door eiseres voor andere doeleinden kan worden gebruikt. Dit wordt bevestigd door het feit dat het gebouw waar de onroerende zaak deel van is eerst in gebruik was als kerk en thans als creche/peuterspeelzaal op de begane grond en als sportschool op de bovenste verdieping.Hiermee maakt verweerder naar het oordeel van de rechtbank aannemelijk dat ook na een levensduurverlenging uitgegaan kan worden van de gemiddelde percentages die uit de Taxatiewijzer volgen. Ook hierbij geldt dat het niet gaat om de bouwkundige restwaarde van de afbouw en installaties, maar de functionele restwaarde.

12. De conclusie is dat verweerder de door hem aangehouden technische correctie aannemelijk maakt.

Functionele correctie

13. Volgens eiseres moet voor economische veroudering een correctie van 40 % worden toegepast, terwijl verweerder een correctie van 13 % aanhoudt. Daarnaast moet volgens eiseres vanwege excessieve gebruikskosten een correctie van 15 % worden toegepast, alsmede een correctie van 5 % voor belemmering in de gebruiksmogelijkheden.Over de correctie voor verandering in bouwwijze verschillen partijen niet van mening.

14. Op grond van vaste jurisprudentie (onder meer het arrest van de Hoge Raad van 10 juli 2015, ECLI:NL:HR:2015:1818) brengt een redelijke verdeling van de bewijslast mee dat het op de weg van eiseres ligt om, indien zij een hogere correctie voor een onderdeel van de functionele veroudering voorstaat dan verweerder, die correctie te onderbouwen.

15. Ter onderbouwing van de correctie van 40 % voor economische veroudering wijst eiseres op dat er te weinig kinderen worden opgevangen, wat blijkt uit het feit dat er reeds geruime tijd twee klaslokalen leeg staan. Ter zitting kon eiseres echter niet toelichten hoe lang de twee klaslokalen leeg stonden en of dit nog steeds het geval was.Daarom maakt eiseres niet aannemelijk dat sprake is van structurele onderbezetting, wat voor de toepassing van een correctie voor economische wel noodzakelijk is (vergelijk hof ’s-Hertogenbosch, 25 juli 2019, ECLI:NL:GHSHE:2019:2847).

16. Van excessieve gebruikskosten is sprake als de gebruikskosten van een onroerende zaak in betekenende mate uitgaan boven de gebruikskosten van vergelijkbare objecten met dezelfde aard en bestemming (Hoge Raad 29 januari 2016, ECLI:NL:HR:2016:144). In betekenende mate is in de rechtspraak: 10 % of meer.Eiseres verwijst enkel naar de leeftijd en matige staat van onderhoud en isolatie van de onroerende zaak. Dat is onvoldoende concreet voor de conclusie dat de gebruikskosten in betekende mate hoger zijn dan die van vergelijkbare objecten.

17. Tot slot maakt eiseres niet aannemelijk dat voor de belemmering van de gebruiksmogelijkheden moet worden gecorrigeerd. Voor zo’n correctie moet sprake zijn van gebreken die noodzakelijkerwijs verholpen moeten worden om het gebouw voor de aard en bestemming te laten functioneren. Daarvan is niet gebleken.

18. Concluderend volgt de rechtbank verweerder in de door hem toegepaste functionele correctie.

Conclusie

15. Ook wat eiseres overigens aanvoert leidt niet tot de conclusie dat verweerder de waarde te hoog heeft vastgesteld. Verweerder is dan ook in zijn bewijslast geslaagd.

16. Het beroep is ongegrond.

Verzoek tot schadevergoeding

17. Eiseres verzoekt tot een schadevergoeding omdat de procedure onredelijk lang heeft geduurd.

Volgens vaste rechtspraak, bijvoorbeeld de uitspraak van de Hoge Raad van 19 januari 2016, ECLI:NL:HR:2016:252, geschiedt de berechting van een zaak door de rechtbank niet binnen een redelijke termijn indien zij niet binnen twee jaar nadat door verweerder het bezwaarschrift is ontvangen uitspraak doet. Daarbij mag de behandeling van het bezwaar ten hoogste een half jaar en de behandeling van het beroep ten hoogste anderhalf jaar duren. Bijzondere omstandigheden om daarvan af te wijken zijn hier niet aan de orde. Daarbij geldt dat in dit geval geen aanleiding bestaat om de redelijke termijn te verlengen vanwege de uitbraak van het coronavirus en de ter bestrijding van dat virus genomen maatregelen. Dit is voor deze rechtbank enkel het geval bij beroepen ingediend in de periode van 1 december 2019 tot 1 juni 2021 (vergelijk r.o. 7.3 van de uitspraak van deze rechtbank van 14 juni 2021, ECLI:NL:RBROT:2021:5357) en dat is met dit beroep niet het geval, omdat het op 28 augustus 2019 door de rechtbank is ontvangen.

Het bezwaarschrift is op 13 maart 2019 door verweerder ontvangen, terwijl de onderhavige uitspraak wordt gedaan op 10 maart 2022. Daarom is de redelijke termijn met ruim elf maanden overschreden, waarbij de totale overschrijding naar boven wordt afgerond. Uitgaande van deze overschrijding heeft eiseres recht op een schadevergoeding van € 1.000,-De overschrijding is geheel aan rechtbank te wijten, want het bezwaar is binnen zes maanden door verweerder afgehandeld. De Staat moet daarom de gehele schadevergoeding betalen.

18. Omdat eiseres recht heeft op een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn bestaat aanleiding om het griffierecht te vergoeden op grond van artikel 8:74, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht.

19. Eiseres heeft ook recht op een vergoeding van haar proceskosten.Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op een bedrag van € 541,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 541,- en een wegingsfactor van 0,5). Omdat uitsluitend sprake is van een proceskostenveroordeling in verband met de toekenning van schadevergoeding hanteert de rechtbank een wegingsfactor voor het gewicht van de zaak van 0,5 (vergelijk Hoge Raad 20 maart 2015, ECLI:NL:HR:2015:660).Verder bestaat geen aanleiding om de kosten van het door eiseres ingebrachte taxatierapport te vergoeden omdat de reden voor de toekenning van de proceskostenvergoeding geheel losstaat van het geschilpunt over de waarde.Tot slot bestaat geen aanleiding om de proceskosten van eiseres in bezwaar te vergoeden, aangezien de waarde van de onroerende zaak niet wordt verlaagd.

20. Omdat de overschrijding van de redelijke termijn geheel aan de Staat is te wijten, moet de Staat het griffierecht en de proceskostenvergoeding betalen.”

Tussen partijen is in geschil of de door de Heffingsambtenaar vastgestelde waarde van de onroerende zaak te hoog is. Voorts is, als het Hof zou beslissen dat de door de Heffingsambtenaar vastgestelde waarde van de onroerende zaak niet te hoog is, in geschil of de Heffingsambtenaar toch veroordeeld dient te worden in de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van het hoger beroep heeft moeten maken.

Het geschil over de waarde van de onroerende zaak spitst zich in hoger beroep toe op de vraag of de Heffingsambtenaar de herbouwkosten van de gebouwde delen van de onroerende zaak (het gebouw9.) voldoende heeft gecorrigeerd voor de technische veroudering van het gebouw.

De herbouwkosten van het gebouw vóór toepassing van de correctie wegens technische veroudering zijn niet in geschil. Ook over de andere elementen van de onderbouwing van de vastgestelde waarde van de onroerende zaak, zoals de deelwaarde van de grond, de vloeroppervlakte van het gebouw en de correcties wegens de grootte en de functionele veroudering van het gebouw) verschillen partijen niet (langer) van mening. Het Hof sluit zich aan bij deze gemeenschappelijke standpunten van partijen.

Volgens belanghebbende is de vastgestelde waarde van de onroerende zaak te hoog en dient deze nader te worden vastgesteld op € 167.000. Verder stelt belanghebbende zich op het standpunt dat de Heffingsambtenaar moet worden veroordeeld in de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van het hoger beroep heeft moeten maken.

Volgens de Heffingsambtenaar is de vastgestelde waarde van de onroerende zaak niet te hoog. Er is volgens de Heffingsambtenaar geen reden hem te veroordelen in de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van het hoger beroep heeft moeten maken.

Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank, tot vernietiging van de uitspraak op bezwaar, tot wijziging van de beschikking aldus dat de waarde van de onroerende zaak wordt verminderd tot € 167.000, tot dienovereenkomstige vermindering van de aanslag en tot veroordeling van de Heffingsambtenaar in de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van het hoger beroep heeft moeten maken.

De Heffingsambtenaar concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank.

6. Naar het oordeel van het Hof is er geen grond om de Heffingsambtenaar te veroordelen in de kosten die belanghebbende in verband met de behandeling van het hoger beroep heeft moeten maken.

Het Gerechtshof bevestigt de uitspraak van de Rechtbank.

Deze uitspraak is vastgesteld door G.J. van Leijenhorst, I. Reijngoud en T.A. de Hek,

in tegenwoordigheid van de griffier Y. Postema. De beslissing is op 7 juni 2023 in het openbaar uitgesproken. De uitspraak is bij afwezigheid van mr. Van Leijenhorst ondertekend door mr. Reijngoud.

aangetekend aan

partijen verzonden:

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), Postbus 20303, 2500 EH Den Haag.

Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

1 - bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;

2 - (alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;

3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:

a. - de naam en het adres van de indiener;

b. - de dagtekening;

c. - de vermelding van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. - de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.