6.6.1 Inleiding

In deze paragraaf worden de schuldeisersvergaderingen en de schuldeiserscommissie naar Nederlands recht geëvalueerd. Daarbij wordt inspiratie opgedaan uit het vreemde recht dat is behandeld. Het is zinvol daarover vooraf een opmerking te maken. De historie van insolventieprocedures en de cultuur rondom insolventie verschillen per land. De diverse landen gaan mede daarom zeer verschillend om met schuldeisersparticipatie in de liquidatieprocedure. In Duitsland wordt bijvoorbeeld uitgegaan van schuldeisersautonomie, waardoor de schuldeisersvergadering en -commissie belangrijke organen zijn in de insolventieprocedure. In België hebben schuldeisers nauwelijks invloed op het proces: een schuldeiservergadering wordt in de regel pas gehouden als de vereffening is voltooid en de wet kent geen schuldeiserscommissie. Dat de vergadering of commissie in een ander land op een bepaalde manier is geregeld of bepaalde bevoegdheden heeft, is daarom nooit een doorslaggevend argument om het in Nederland ook zo te regelen. Wel is het een van de argumenten en kan het dienen ter inspiratie en illustratie bij de evaluatie van het Nederlandse recht.

In paragraaf 6.6.2 wordt nader ingegaan op de schuldeisersvergadering. Beoordeeld wordt of in Nederland vaker een schuldeisersvergadering moet worden gehouden. Ook wordt ingegaan op de voorwaarden die gelden voor het bijeenroepen van een schuldeisersvergadering. Tot slot wordt aandacht besteed aan de vergaderorde en wordt beoordeeld of de vergadering meer of andere, al dan niet dwingende, bevoegdheden zou moeten krijgen. 6.6.3 handelt over de schuldeiserscommissie. Ingegaan wordt op de instelling van de commissie, de taak, bevoegdheden en het richtsnoer van de commissie en de besluitvorming door de commissie. In paragraaf 6.3 zijn al diverse conclusies getrokken en is aanbevolen dat een basale tegenstrijdig belangregeling in de wet moet worden opgenomen. Om onnodige herhaling te voorkomen werk ik de conclusies en aanbeveling uit paragraaf 6.3 in deze paragraaf niet verder uit als een vergelijking met het besproken buitenlandse recht daar geen aanleiding toe geeft.