4.2.4.1 Herkomst van de LLP en regelgeving

Tot laat in de 20ste eeuw was het voor veel beroepsgroepen in Engeland verboden om de activiteiten uit te oefenen in de vorm van een kapitaalvennootschap. In een aantal beroepsgroepen kon dat wel en bestond er ook behoefte aan de aansprakelijkheidsbeperking die zo karakteristiek is voor de kapitaalvennootschap. Toch werd die rechtsvorm gemeden, vanwege haar inflexibele interne structuur. Eind 20ste eeuw, na een aantal grote rechtszaken over beroepsaansprakelijkheid, kozen enkele accountantskantoren voor een buitenlandse rechtsvorm met beperkte aansprakelijkheid. (vooral LLP’s uit de Verenigde Staten en Jersey).1 De Engelse regering reageerde met de introductie van de LLP Act 2000, die op 6 april 2001 in werking trad.2 Het is een kaderwet die op een aantal terreinen is uitgewerkt in regulations, met name de LLP Regulations 2001 en de LLP Regulations 2009.3 Hierin worden voorschriften uit de Companies Act 2006 en de Insolvency Act 1986 van toepassing verklaard op de LLP. Er wordt geklaagd dat de regeling versplinterd en, mede door vele kruisverwijzingen, weinig toegankelijk is.4

De rechtvaardiging voor het nieuwe regime van beperkte aansprakelijkheid werd gezocht in het risico van een uittocht van onder meer grote accountantskantoren, het risico dat talentvolle jonge beroepsbeoefenaren (uit vrees voor aansprakelijkheid in hun privévermogen) niet meer bereid zouden zijn toe te treden tot service firms met de rechtsvorm van een partnership, en dat vrije beroepsbeoefenaren geen opdrachten met aanzienlijke risico’s meer zouden willen uitvoeren.5 Vanaf de presentatie van de eerste plannen werd het idee van invoering van een LLP-regime in Engeland breed gedragen.