6.4.3.1 Algemeen

Het ontwerp Wet natuurbescherming mag dan de wetssystematische tekorten opheffen die thans bestaan omdat de regels inzake natuur zijn opgenomen in de wetssystemen van de Wet natuurbescherming 1998, de Flora- en faunawet en de Boswet, daarmee is nog niet gezegd dat er na de bundeling geen wetssystematische tekorten zullen blijven bestaan. Het samenhangcriterium natuur dient immers het wetssysteem van het ontwerp Wet natuurbescherming te bepalen. Dat betekent onder meer dat in dat wetssysteem ook alle bepalingen moeten worden opgenomen die beantwoorden aan genoemd samenhangcriterium, maar niet in een van die drie wetten zijn opgenomen. Dat is alleen anders als verdedigbaar is dat zulks niet hoeft.

De concept-memorie van toelichting bij het ontwerp Wet natuurbescherming noemt verschillende wetssystemen die van belang zijn voor de bescherming van de natuur. Aan de orde komen onder meer regimes van algemene aard, generieke milieuwetgeving, de Wet grondslagen natuurbeheer en -bescherming BES,1 de Wet inrichting landelijk gebied,2 de visserijwet 1963,3 de Waterwet,4 de Natuurschoonwet 1928,5 de Wet luchtvaart6 en de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren.7

Ten aanzien van elk van de genoemde wetssystemen geeft de regering summier aan in hoeverre het gaat om regels die bijdragen aan de bescherming van de natuur, alsmede waarom er niet voor is gekozen deze wetssystemen geheel of gedeeltelijk te bundelen in het ontwerp Wet natuurbescherming. Aangezien elk van de genoemde wetssystemen in elk geval deels bepalingen bevat die voldoen aan het samenhangcriterium natuur, aanvaardt de regering daarmee dus bewust mogelijke wetssystematische tekorten in het ontwerp Wet natuurbescherming. Hierna zal ik ten aanzien van de regimes van algemene aard en de door de regering genoemde wetssystemen aangeven of en zo ja in hoeverre de regering een verdedigbare argumentatie geeft om de bepalingen inzake natuur in die wetssystemen niet op te nemen in het ontwerp Wet natuurbescherming.