3.2.1 Art. 213aa Fw

De huidige Faillissementswet bevat sinds 2004 specifieke bepalingen met betrekking tot het faillissement van een verzekeraar, opgenomen in afdeling 11B.1 Deze bijzondere bepalingen vullen de algemene bepalingen uit de Faillissementswet aan.2 Dat betekent dat voor het faillissement van een verzekeraar de algemene bepalingen van de Faillissementswet gelden, tenzij daarvan in die afdeling wordt afgeweken.3 Een voorbeeld van zo’n afwijkende bepaling in afdeling 11B is art. 213aa Fw. De rechtbank Amsterdam is op grond van art. 213aa lid 1 Fw bij uitsluiting bevoegd om een verzekeraar failliet te verklaren. Dit kan op aangifte van de verzekeraar zelf. In dat geval biedt de rechtbank DNB de mogelijkheid om te worden gehoord.4 Het faillissement kan ook worden verzocht door DNB. Dit gebeurt wanneer DNB oordeelt dat er tekenen van een gevaarlijke ontwikkeling zijn met betrekking tot het eigen vermogen, de solvabiliteit of de technische voorzieningen en redelijkerwijs is te voorzien dat die ontwikkeling niet voldoende of niet tijdig ten goede zal keren.5

De verzekeraar in kwestie kan zich uiteraard verweren tegen de faillissementsaanvraag van DNB.6 Het verweer wordt uitsluitend gegrond verklaard wanneer DNB in redelijkheid niet tot de genomen beslissing heeft kunnen komen.7 De rechter toetst de beslissing van DNB slechts marginaal.8