4.9.1 Inleiding

255. In par. 2.8 zijn verschillende toetsingsmodellen onderscheiden: het 'exclusieve', 'cumulatieve' en 'alternatieve' model. De stap of stappen in de toetsingssystematiek zijn in eerste instantie gekoppeld aan de criteria uit art. 3 lid 1 richtlijn.1 De beslissing van de omzettingswetgever om de goede trouw niet om te zetten vormt een duidelijke aanwijzing in de richting van het 'exclusieve' model. De stap of stappen in de verschillende modellen kunnen echter worden losgemaakt van de twee criteria uit art. 3 lid 1 en worden gekoppeld aan een abstracte en/of concrete maar ook een inhoudelijke en/of procedurele toepassing van de criteria los of in combinatie met elkaar (par. 2.8.1). De Franse verstoringstoets kent als gezien een tweetal abstracte varianten: de beoordeling van het beding op zichzelf en de zoektocht naar een evenwichtsherstellend beding. Bij het opmaken van de balans heeft de rechter soms ook aandacht voor de `économie du contrat' (het reële contractsevenwicht) en de omstandigheden van het geval. De verstoringstoets is dan concreter van aard. Daarnaast kent de verstoringstoets behalve een inhoudelijke, ook een procedurele variant (hypothese 2a', par. 4.6.4). De vraag rijst in hoeverre deze verschillende toepassingen van het verstoringscriterium als 'alternatieve' of 'cumulatieve' toetsen worden beschouwd.2 In deze paragraaf wordt de systematiek onderzocht van art. L.132-1 C.conso.