4.3.4 De Verklaring van New York

Bovenbeschreven tendens om asielverzoeken buiten eigen grenzen af te (laten) handelen, bedreigt de toch al beperkte onderlinge solidariteit. Vooral de plotselinge toename van het aantal vluchtelingen als gevolg van de oorlog in Syrië en de daaruit volgende opvangdruk op Libanon, Jordanië en Turkije, vormde aanleiding voor UNHCR om die solidariteit te versterken. Op 19 september 2016 hebben de lidstaten van de Verenigde Naties de New York Declaration on Refugees and Migrants ondertekend.1 Een van de belangrijkste onderdelen van deze Verklaring is het idee dat de verantwoordelijkheid voor vluchtelingen moet worden gedeeld. In het bijzonder moeten staten die grote aantallen vluchtelingen opvangen, worden ondersteund door de internationale gemeenschap. In de Verklaring erkennen de lidstaten dat met name ontwikkelingslanden de grootste lasten dragen. De ondertekenende staten committeren zich in deze Verklaring aan een meer gelijke verdeling van verantwoordelijkheden en bijbehorende lasten: ‘We commit to share the responsibility for hosting and supporting the world’s refugees more equitably’.

De verklaring bevat daarnaast nog een hele serie concrete beloften van de ondertekenende staten over de bescherming van vluchtelingen, steun aan landen die grote aantallen vluchtelingen en andere migranten opvangen en hervestiging. In een bijlage bij de Verklaring van New York is een Comprehensive Refugee Response Framework opgenomen. Met dit Comprehensive Framework is aan UNHCR de opdracht gegeven om een Global Compact on Refugees te ontwikkelen dat onder meer concrete stappen moet bevatten om tot een meer gelijke verdeling van de lasten en verantwoordelijkheden te komen.