Introductie

Over de toepassing van de uit de richtlijn voortvloeiende informatie- en raadplegingsprocedure wordt weinig geprocedeerd; in Nederland is dit in het geheel nog niet voorgekomen. Het is daarom nuttig om te kijken naar de procedures die door (Europese) ondernemingsraden voor de buitenlandse rechters zijn gevoerd. Anders dan de jurisprudentie van het Hof van Justitie die ik eerder in dit hoofdstuk behandelde, gaat het bij deze uitspraken van verschillende nationale rechters niet langer om het voorstadium van de oprichting van de Europese ondernemingsraad, maar om gevallen waarin deze al bestaat en werknemers met het hoofdbestuur van mening verschillen over de toepassing van de informatie- en raadplegingsverplichtingen uit de richtlijn, of de tussen hen gesloten Europese ondernemingsovereenkomst.

In 2007 gaf Verburg een uitgebreid overzicht van drie tot dan toe verschenen uitspraken op dit terrein. Ik verwijs naar deze publicatie voor een gedetailleerde weergave van de feiten en geef een korte samenvatting daarvan, omdat deze voor de hierna te bespreken uitspraken van belang zijn.1