12.5.6.4 Conclusie en aanbevelingen

Eerder in dit onderzoek ben ik tot de conclusie gekomen dat het onderscheid tussen de wettelijke doorschuifregeling en de doorschuifregeling op verzoek dient te worden opgeheven.1 Dit betekent dat ook standaardvoorwaarde 1 dient te vervallen. Wat daarin op het punt van onderlinge vorderingen en schulden is bepaald, dient te worden overgeheveld naar art. 14a Wet VPB 1969 (codificatie standaardvoorwaarde). In de toelichting bij deze wetgevingsexercitie dient duidelijkheid te worden verschaft over de wijze waarop met onzakelijke leningen wordt omgegaan.2 Ook hetgeen in standaardvoorwaarde 1, lid 1 is voorgeschreven met betrekking tot situaties waarin de splitser een belang houdt in de verkrijger, dient te worden overgeheveld naar art. 14a Wet VPB 1969. Hetzelfde geldt voor standaardvoorwaarde 1, lid 3, zij het dat de reikwijdte daarvan moet worden beperkt tot gevallen waarin de verkrijgende rechtspersoon een buiten Nederland gevestigd verbonden lichaam is van de splitsende rechtspersoon.3 De in dit onderdeel besproken regels kunnen tot gevolg hebben dat de splitsingspartners bij de fiscaal gefaciliteerde splitsing toch vennootschapsbelasting zijn verschuldigd. Gelet op de fiscaal-theoretische toets pleit ik ervoor de splitsingspartners in de gelegenheid te stellen deze belasting gespreid te betalen.4 Dat is namelijk minder belemmerend dat onmiddellijke betaling.