3.2.4 WCO I

In het wetsvoorstel Wet continuïteit ondernemingen I (WCO I),1 ook onderdeel van de reorganisatiepijler van het wetgevingsprogramma herijking faillissementsrecht, is opgenomen dat een beoogd curator aangewezen kan worden ‘als dat de schade voor de betrokkenen bij het eventuele faillissement in zodanige mate kan beperken of de kans op een verkoop van rendabele onderdelen van de door de schuldenaar gedreven onderneming na de eventuele faillietverklaring tegen een zo hoog mogelijke verkoopprijs en met behoud van zoveel mogelijk werkgelegenheid in zodanige mate kan vergroten, dat dit opweegt tegen de omstandigheid dat de voorbereiding in stilte plaatsvindt’.2 Het voorontwerp, waarin was opgenomen dat een beoogd curator aangewezen kan worden als belangen van maatschappelijke aard daarbij zijn gebaat,3 is na kritiek afgezwakt, maar ook uit het wetsvoorstel volgt dat maatschappelijke belangen meegewogen kunnen worden bij de aanwijzing van een beoogd curator. Uit de memorie van toelichting volgt namelijk dat onder ‘schade voor betrokkenen’ niet alleen financiële schade wordt verstaan, maar ook andere schadevormen en maatschappelijke schade.

Dat de WCO I in ieder geval mede als doel heeft het behartigen van maatschappelijke belangen, volgt nog duidelijker uit het voorontwerp voor een novelle op de WCO I dat in mei 2021 is gepubliceerd.4 Met de novelle is de WCO I uitsluitend bedoeld voor het gecontroleerd afwikkelen van activiteiten waarmee maatschappelijke belangen zijn gediend. De pre-pack is daarmee, in ieder geval in eerste instantie, uitsluitend gericht op het voorkomen van maatschappelijke schade en ‘persoonlijk leed voor betrokkenen’.5 Of de novelle daadwerkelijk wordt verheven tot wet is overigens de vraag, omdat het belang van de novelle beperkt is met het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de Heiploeg-zaak.6