2.2.1 Inleiding

Een verzekeraar moet beschikken over voldoende solvabiliteit.1 De solvabiliteit van een verzekeraar geeft aan in hoeverre de verzekeraar aan haar toekomstige verplichtingen kan voldoen. De aan te houden solvabiliteit wordt voor een verzekeraar uitgedrukt in een solvabiliteitsmarge.2 De solvabiliteitsmarge is de wettelijk vastgestelde reserve die een verzekeraar moet hebben bovenop de technische voorzieningen,3 zodat alle aangegane verzekeringsverplichtingen in de toekomst – ook bij een eventuele ongunstige wijziging van het beleggingsrendement, de sterftecijfers et cetera – kunnen worden nagekomen. De solvabiliteitsmarge is derhalve bedoeld als een soort ‘buffervermogen’ om eventuele tegenslagen mee op te kunnen vangen.

Deze extra zekerheid is voor beide typen verzekeringsbedrijven nodig. Voor het levensverzekeringsbedrijf omdat de verzekeraar langlopende overeenkomsten sluit. In de loop der jaren kunnen zich wijzigingen voordoen, bijvoorbeeld met betrekking tot de rentestand of sterftecijfers, welke grote gevolgen kunnen hebben voor de financiële positie van de verzekeraar. Voor het schadeverzekeringsbedrijf is extra zekerheid nodig omdat de hoogte van de schadereserve tot stand komt aan de hand van een inschatting van het aantal schadegevallen, welke achteraf onjuist kan blijken te zijn. Voor de vaststelling van de vereiste solvabiliteitsmarge wordt een onderscheid gemaakt tussen de verschillende typen verzekeraars.