9.4.3 Conclusie verzuimvoorschriften

De verzuimvoorschriften leveren geen strijd op met het beginsel van gelijke behandeling, de solidariteit of insluiting. Bij bestaanszekerheid, bescherming en subsidiaire verantwoordelijkheid is een belangrijk bezwaar dat niet voldoende duidelijk blijkt dat het verval van het recht op loon bij belemmering alleen van toepassing is bij verwijtbaar gedrag en dat dit bij vertraging logischerwijs ook zo zou moeten zijn, maar waarvoor in het geheel geen aanwijzing is te vinden. Daarnaast wordt bescherming beïnvloed door het ontbreken van een secondopinionmogelijkheid bij het verval van het recht op loon vanwege overtreding van het genezingsvoorschrift en de drang die ondanks de fundamentele ‘medische vrijheid’ kan worden gevoeld rond het ondergaan van enige behandeling. De subsidiaire verantwoordelijkheid komt verder in de knel door de onduidelijkheden rond met name informatieplichten (die nauwelijks wettelijk zijn uitgewerkt) en het ontbreken van sancties op overtreding daarvan.

De huidige vormgeving van de verzuimvoorschriften draagt niet of nauwelijks bij aan het bereiken van flexicuritydoelen. De contractspositie wordt niet flexibeler en betrouwbaarder, er is geen prikkel voor een zo optimaal mogelijke inzet en de balans tussen de rechten is verstoord.