9.2.3 Vordering en beslag betwist: belang van waarborgen

Wanneer men de praktijk beziet vanuit het perspectief van de aard van de aan het beslag ten grondslag liggende hoofdzaken, wordt een onderscheid zichtbaar tussen enerzijds situaties waarin een conservatoir beslag onmiskenbaar beantwoordt aan de manifeste functie van het middel, namelijk in het geval van niet betwiste (waarschijnlijk terechte) vorderingen), zonder bijzondere omstandigheden, die niet worden voldaan, en daarmee waarschijnlijk een terecht beslag. Anders zijn te onderscheiden situaties van een geschil tussen partijen waar mogelijk de latente functie (mede) een rol speelt. Ofwel: op hoofdlijnen zijn in beslagzaken twee soorten van geschillen te onderscheiden, enerzijds de eenvoudiger zaken, met een tamelijk beperkt geldelijk belang, vaak zonder tegenspraak, en anderzijds de complexere zaken, met een groter geldelijk belang, een juridisch conflict en een langere doorlooptijd. Op de waarborg van het opheffingskortgeding blijkt vooral een beroep te worden gedaan voor zaken uit de laatste categorie. In situaties zonder opheffingskortgeding is zeer veel vaker sprake van een verstekuitspraak. De samenhang tussen deze eigenschappen wordt verklaard doordat er bij incassovorderingen vrijwel nooit aanleiding zal zijn om aanspraak te maken op waarborgaspecten: het gaat immers om niet betwiste vorderingen die niet zijn voldaan. Voor tegenspraaksituaties met een serieus verweer ligt dit anders. Hier bestaat een reële kans dat er andere redenen dan (alleen) het secureren van een vordering of recht aan het beslag ten grondslag liggen. Daar waar de latente functie van het middel (mede) een rol speelt, komen ook de waarborgfuncties – en daarmee de onvolkomen werking hiervan – in beeld.