7.14.2.1 Algemeen

Naar Nederlands recht zal de verjaringstermijn van vorderingen tot verkrijging van schadevergoeding wegens schending van het mededingingsrecht niet snel in strijd zijn met het effectiviteitsbeginsel. Een rechtsvordering tot vergoeding van schade verjaart op grond van artikel 3:310 lid 1 $$BW door verloop van vijf jaren na de aanvang van de dag, volgend op die waarop de benadeelde zowel met de schade als met de daarvoor aansprakelijke persoon bekend is geworden (de korte, subjectieve termijn), en in ieder geval door verloop van twintig jaren na de gebeurtenis waardoor de schade is veroorzaakt (de lange, objectieve termijn).1 De verjaringstermijn gaat lopen ingeval de vordering opeisbaar is. Voor de opvorderbaarheid van (kartel/misbruik)schade is het echter niet noodzakelijk dat de omvang van de schade reeds vaststaat.2 Onder 'bekend is geworden' dient slechts daadwerkelijke bekendheid (subjectief criterium) te worden verstaan, niet wat bekend had moeten zijn (objectief criterium).3

Stuiting van de verjaring van een rechtsvordering tot verkrijging van schadevergoeding wegens schending van mededingingsrecht kan geschieden door het instellen van een eis, alsmede door iedere andere daad van rechtsvervolging (artikel 3:316 lid 1 BW). De verjaring van een rechtsvordering wordt ook gestuit door een schriftelijke aanmaning of door een schriftelijke mededeling waarin de schuldeiser zich ondubbelzinnig zijn recht op nakoming voorbehoudt (artikel 3:317 lid 1 BW) en door erkenning (artikel 3:118 BW). Bij stuiting gaat een nieuwe verjaringstermijn lopen die gelijk is aan de oorspronkelijke, maar niet langer dan vijf jaren (artikel 3:319 lid 1 en 2 BW).