4.2.6.3.2 Hof van Justitie

Uit het Stichting Goed Wonen I-arrest is af te leiden dat het aan de lidstaten is om te bepalen welke leasing onroerend goed voor de btw-heffing gelijkgesteld worden met het onderliggende onroerend goed.1 De vrijheid van de lidstaten wordt echter begrensd door het in acht te nemen doel van art. 15 lid 2, onderdeel a Btw-richtlijn.2 Op grond van dit doel mag een lidstaat de leasing van vastgoed alleen aanmerken als een levering indien deze leasing economisch gezien gelijkwaardig aan de eigendom (de zogenoemde ‘freehold’). Uit het Centralan-arrest is af te leiden dat dit bij de leasing voor een periode van 999 jaar het geval kan zijn.3 Ierland is nog een stap verder gegaan door leasing van vastgoed enkel op grond van de (de nationale pendant van) art. 14 lid 1 Btw-richtlijn aan te merken als een levering wanneer sprake is van een ‘effective ownership’, ook wel aangeduid als ‘freehold equivalent’. De leasing voor de zeer lange duur van 99 of 999 jaar tegen een substantiële vergoeding ineens (‘premium’) en een zeer lage periodieke vergoeding (‘peppercorn rent’) wordt op grond van deze toets in beginsel als een levering aangemerkt.4 Hieruit volgt dat Ierland de gelijkstelling van art. 15 lid 2, onderdeel a Btw-richtlijn in deze situatie niet nodig acht om deze leasing als een levering aan te merken. Zoals in paragraaf 4.2.3.5.5 is opgemerkt, is deze uitleg in strijd met art. 15 lid 2, onderdeel a Btw-richtlijn en is het maar zeer de vraag of deze uitleg op het Centralan-arrest kan worden gebaseerd.