3.3.3 Indeling 2: ‘Opposites’

74. De tweede manier waarop Hohfeld zijn juridische posities onderverdeelt zet de zogenaamde ‘opposites’ in vier tweetallen tegenover elkaar. De tweetallen binnen deze onderverdeling zijn als volgt:

75. Het tegenovergestelde karakter van deze tweetallen uit zich in het feit dat exact hetgeen dat bij het eerste begrip in een tweetal aanwezig is, in het tweede begrip afwezig is. Tegenover het recht van A om anderen de toegang tot zijn grond te ontzeggen, staat de onmogelijkheid voor B om A van het gebruik van A’s grond te weerhouden. Tegenover de vrijheid van A om zijn grond te gebruiken zoals hij wil, staat de verplichting voor B om zich van het gebruik van A’s grond te weerhouden. Tegenover de bevoegdheid van A om een juridische relatie te veranderen, staat de afwezigheid van een mogelijkheid voor B om A te binden. Tegenover de immuniteit van A om niet door B gebonden te worden, staat de onderwerping van B om door A gebonden te worden. De ‘opposites’ hebben minder praktische betekenis, omdat uiteindelijk via de ‘correlatives’ geredeneerd zal worden om tot een oordeel over een casus te komen. Komt bijvoorbeeld in rechte vast te staan dat B, anders dan hij had aangevoerd, geen ‘claim’ heeft jegens A, dan betekent dit dat B een ‘no-right’ heeft jegens A (‘opposites’); in plaats van dat A onder een ‘duty’ is jegens B een bepaalde prestatie te verrichten, heeft A dus een ‘liberty’ om zich te gedragen zoals hij wil (‘correlatives’ van ‘claim’, respectievelijk ‘no-right’). De reden dat het toch handig kan zijn om de ‘opposites’ op het netvlies te houden, is dat ze aangeven dat iemand maar één van beide ‘opposites’ uit een tweetal kan hebben.1 Heeft iemand ten aanzien van een bepaalde gedraging een ‘liberty’ verkregen om deze te verrichten (bijvoorbeeld omdat hem toestemming is verleend), dan kan hij niet tegelijkertijd een ‘duty’ hebben om diezelfde gedraging niét te verrichten.2