1.1 Aanleiding voor het onderzoek naar klachtdelicten

Klachtdelicten zijn strafbare feiten waarbij vervolging uitsluitend kan plaatshebben nadat een klachtgerechtigde via een klacht kenbaar heeft gemaakt prijs te stellen op die vervolging. Dit soort delicten is via de Code Pénal in Nederland geïntroduceerd, na de inlijving van het Koninkrijk Holland door het Franse keizerrijk in het begin van de negentiende eeuw. De huidige (meer uitgebreide) regeling van klachtdelicten is terug te voeren op het eerste Wetboek van Strafrecht uit 1886, dat de Code Pénal verving.1 Sindsdien is de bevoegdheid tot het indienen en intrekken van de klacht geregeld in Boek I van het Wetboek van Strafrecht en zijn in Boek II van het Wetboek van Strafrecht verschillende strafbaarstellingen als klachtdelict aangewezen. Het gaat blijkens de wetsgeschiedenis om strafbepalingen waarbij de wetgever meent dat het slachtoffer meer last kan ondervinden van de vervolging van het feit, dan de gemeenschap is gebaat bij de vervolging van de dader van dat feit.2 Voor de vervolging van zogenoemde absolute klachtdelicten is steeds een klacht vereist. Daarbij is de achterliggende gedachte dat een vervolging ruchtbaarheid kan geven aan onderliggende feiten en omstandigheden, terwijl dit voor het slachtoffer bezwaarlijk kan zijn. Daarnaast zijn er strafbepalingen die uitsluitend als klachtdelict worden beschouwd voor zover sprake is van een familiaire relatie tussen het slachtoffer en de al dan niet te vervolgen verdachte. Bij deze relatieve klachtdelicten zijn de gevolgen die een vervolging kan hebben voor de omgang binnen de familie redengevend voor toevoeging van het klachtvereiste. Op dit moment telt de Nederlandse strafwet tientallen absolute en relatieve klachtdelicten. De ambtshalve vervolgingsbevoegdheid van het openbaar ministerie is daardoor significant ingeperkt.