14.5 Inbetalinggeving

Inbetalinggeving is geregeld in artikel 6:45 BW. Daarin is bepaald dat een schuldenaar slechts met toestemming van de schuldeiser zich van zijn verbintenis kan bevrijden door een andere prestatie dan die verschuldigd was, ook als die andere prestatie van een gelijke of zelfs hogere waarde is. De gedachte achter de regeling is dat partijen slechts gehouden zijn tot hetgeen zij zijn overeengekomen. Een schuldeiser hoeft dan ook geen andere prestatie te accepteren dan die welke partijen zijn overeengekomen, ook al zou die een gelijke of hogere waarde hebben dan de prestatie die verschuldigd is. Omgekeerd hoeft de schuldenaar ook geen andere prestatie te leveren dan die welke partijen zijn overeengekomen. Slechts met wederzijds goedvinden kunnen zij daarvan afwijken. Dit wederzijdse goedvinden kan worden beschouwd als een nadere overeenkomst omtrent de nakoming van de bestaande verbintenis. Stemt de schuldeiser in met een andere prestatie, die vervolgens door de schuldenaar wordt verricht, dan is sprake van nakoming van de oorspronkelijke verbintenis.1

In het licht van storting op aandelen zou inbetalinggeving vorm kunnen krijgen doordat de vennootschap, die wegens de uitgifte van aandelen recht heeft op betaling van het op de aandelen te storten bedrag, de aandeelhouder toestaat zich op andere wijze van zijn verplichting te kwijten. Dit zou bijvoorbeeld kunnen zijn het inbrengen van goederen ter waarde van ten minste het verschuldigde bedrag. Daarmee wordt naar ik meen onmiddellijk de regeling omtrent storting anders dan in geld van toepassing (2:94b/204b BW).