5.1 Inleiding

In hoofdstuk 2 gaf ik een analyse van de uitbestedingsregels in de gehele financiële sector. Die analyse onthulde de hoofdlijnen van de regelingen. De analyse maakte niet duidelijk hoe zij toegepast kunnen of moeten worden in een concreet geval. In dit hoofdstuk ga ik op een concreet geval in, namelijk wanneer pensioenfondsen het vermogensbeheer uitbesteden. De lessen die daaruit te trekken zijn, kunnen veelal ook bij uitbestedingen in andere financiële sectoren worden toegepast.

Een uitbesteding laat zich beschrijven als een chronologische cyclus van vier fasen. Eerst treft de uitbestedende onderneming interne voorbereidingen. Zo moet hij besluiten welke werkzaamheden worden uitbesteed en onder welke voorwaarden. Ook moet de interne organisatie worden aangepast aan de situatie na uitbesteding. De interne voorbereidingen beginnen echter met het uitvoeren van een risico-analyse en het opstellen van een uitbestedingsbeleid. Als tweede fase volgen de selectie en de contractering van de dienstverlener. Na het aangaan van de uitbestedingsrelatie, moet de dienstverlener worden aangestuurd. Dit vormt de derde fase. De vierde fase, tot slot, is de beëindiging van de relatie. Wordt op enig moment inderdaad de relatie beëindigd, dan begint de hele cyclus opnieuw.

Deze fasen zijn niet altijd heel scherp te onderscheiden. Ze zijn alle verder onder te verdelen in verschillende stappen, die niet altijd chronologisch na elkaar komen. Zo lopen bijvoorbeeld het houden van toezicht op en het aansturen van de dienstverlener in de praktijk door elkaar.1 De uitbestedingscyclus vormt niettemin een conceptueel logisch model. Bij de behandeling van dit hoofdstuk volg ik daarom wel de fasen uit dit model.

De paragrafen 5.2 – 5.6 sluiten aan bij de eerste fase. Paragrafen 5.7 – 5.14 horen bij de tweede fase. Paragrafen 5.15 – 5.17 zien op de derde fase. De vierde fase wordt bestreken door paragraaf 5.18.