II.7.5.3 Vrijstelling

Op grond van artikel 11, lid 1, onderdeel j, ten tweede, Wet OB 1968 zijn handelingen betreffende schuldvorderingen vrijgesteld, met uitzondering van de invordering (inning) van schuldvorderingen. Het Hof van Justitie acht, zoals hiervoor reeds is benoemd, factoring een variant van inning van schuldvorderingen. Naar mijn mening is dat slechts juist indien en voor zover een overname van schuldvorderingen strekt tot incasso (zie ook par. 7.4). Als de oorspronkelijke crediteur de inning blijft verzorgen, kan naar mijn mening niet worden volgehouden dat de koper een invorderingsdienst verleent. Voor zover de koper van schuldvorderingen moet worden geacht krediet te verlenen, is dat in elk geval vrijgesteld (zie ook par. 7.4.5).

In situaties waarin de koper van vorderingen niet de inning overneemt, maar nog altijd wel diensten onder bezwarende titel verricht, kan de vraag rijzen of een eventuele overname van het debiteurenrisico belast of vrijgesteld is. Die overname zou een handeling ter zake van een verzekering kunnen zijn in de zin van artikel 11, lid 1, onderdeel k, Wet OB 1968. Toepassing van die vrijstelling is op zich passend. Immers, het tegen vergoeding afdekken van een debiteurenrisico door een kredietverzekeraar is ook vrijgesteld. Dat toch onzekerheid bestaat, komt doordat de overname van een schuldvordering, althans factoring, in beginsel geen verzekeringsovereenkomst is, terwijl voor de uitleg van de verzekeringsvrijstelling aansluiting wordt gezocht bij de verzekeringsrichtlijn.1 Het consequent doortrekken van die aansluiting kan betekenen dat het via koop overnemen van het debiteurenrisico op schuldvorderingen wel een dienst is, maar niet is vrijgesteld.