6.3.1 Feitenkennis en deskundigheid

144. Naar de letter is art. 3:66 lid 2 BW buiten het gebied van wilsvorming en wilsgebreken alleen van toepassing op feitenkennis. Bij het vaststellen van wilsgebreken zoals dwaling is echter niet alleen relevant welke feiten de dwalende kende, maar ook hoe deskundig hij was.Met Tjittes en Van Schaick ga ik er echter van uit dat de leer van het grootste aandeel mede de deskundigheid van volmachtgever en gevolmachtigde bestrijkt.1 Deskundigheid speelt in allerlei andere situaties dan die van wilsgebreken dezelfde rol als feitenkennis. Denk aan de uitleg van een overeenkomst: hoe een partij een bepaalde term in een overeenkomst mag opvatten, kan zowel afhangen van zijn kennis van bepaalde feiten (bv. een mededeling van de wederpartij over de betekenis van die term) als van zijn deskundigheid.2 Het zou ongerijmd zijn als de volmachtgever zich in zo’n geval wel de feitenkennis van zijn gevolmachtigde zou moeten laten toerekenen, maar niet diens deskundigheid. Bovendien is de grens tussen feitenkennis en deskundigheid niet altijd duidelijk: als iemand vaker antieke kasten heeft bestudeerd, heeft hij dan feitelijke kennis van kenmerken van antieke kasten of is hij deskundig ten aanzien van antieke kasten? In de Duitse rechtsliteratuur speelt deze kwestie niet, mogelijk omdat § 166 BGB niet refereert aan feitenkennis, maar aan kennis van bepaalde omstandigheden (“gewisser Umstände”).