11.1 Inleiding

Er is de afgelopen jaren een behoorlijk aantal uitspraken gewezen betrekking hebbende op de doorbraak van aansprakelijkheid ex art. 2:11 BW.1 De bepaling wordt gezien als een lastige2 waarover verschillende onduidelijkheden bestaan. In het verleden bijvoorbeeld over de vraag of de feitelijk beleidsbepaler ex art. 2:138/248 lid 7 BW3 onder de werking van art. 2:11 BW viel. De Hoge Raad heeft die discussie al enige tijd geleden beslecht door te beslissen dat (i) de aansprakelijkheid die art. 2:11 BW op de bestuurder van de aansprakelijke rechtspersoon legt, alleen op de formele bestuurder rust en niet op degene die het beleid van de aansprakelijke rechtspersoon (mede) heeft bepaald en (ii) wanneer een rechtspersoon als feitelijk beleidsbepaler ex art. 2:138/248 lid 7 BW kan worden aangemerkt, de formele bestuurders van die rechtspersoon wel onder de werking van art. 2:11 BW vallen.4 Er bestond ook lang onduidelijkheid over de vraag of art. 2:11 BW wel of niet van toepassing is op aansprakelijkheid van de rechtspersoon-bestuurder die niet voortvloeit uit een wettelijke bepaling die specifiek betrekking heeft op de uitoefening van taken als bestuurder. Meer specifiek bestond in dat verband de vraag of art. 2:11 BW van toepassing is op zogenoemde externe bestuurdersaansprakelijkheid ex art. 6:162 BW van de rechtspersoon-bestuurder. Op 17 februari 2017 heeft de Hoge Raad in de zaak Kampschöer/Le Roux Fruit Exporters geoordeeld dat dit wel het geval is.5 In dit hoofdstuk ga ik daar nader op in. Ik sta daarbij stil bij de bewaarnemersrol van de bestuurder, de ernstigverwijtmaatstaf, de stelplicht- en bewijslastverdeling en het toerekeningsleerstuk. Daarnaast zal in dit hoofdstuk aandacht worden besteed aan de positie van de rechtspersoon-bestuurder als aansprakelijke partij en de mogelijkheid van disculpatie van de rechtspersoon-bestuurder onder art. 2:11 BW.