7.5.1 Aanvankelijk geen eenduidige duidelijk gemotiveerde keuzes

Tot het standaardarrest over dit onderwerp uit 20101 was in de rechtspraak van de Hoge Raad geen eenduidig antwoord te vinden op de voormelde vragen. De rechtspraak over toetsing van buitenlandse opsporing die aan dit standaardarrest voorafging, liet zich niet in een sluitend schema te vangen.2 In de rechtspraak waren wel bepaalde hoofdlijnen herkenbaar, zoals dat toetsing van de rechtmatigheid naar buitenlands recht niet nodig is.3 Zo mocht bij instemming van de buitenlandse autoriteiten erop worden vertrouwd dat het met de rechtmatigheid naar buitenlands recht wel goed zat.4 Voorts leek het Schutznormvereiste mee te brengen dat de verdachte geen beroep kan doen op eventuele inbreuken op de soevereiniteit van het buitenland op wiens grondgebied is opgetreden.5 Op elk van deze punten bestonden echter uitzonderingen.6 Dat schiep, vooral omdat hoofdlijn noch uitzondering van een motivering was voorzien waaruit de geldende stand van het recht duidelijk werd, weinig helderheid over de precieze taak van de zittingsrechter. Wel moet daarbij worden vermeld dat het vaak al wat oudere rechtspraak was, waarin werd afgeweken van de genoemde hoofdlijnen. Het leek er dus op dat de rechtspraak waarin werd getoetst aan buitenlands recht en waarin de vraag relevant was of inbreuk was gemaakt op de soevereiniteit van het buitenland – door de opkomst van het Schutznormvereiste en het toegenomen vertrouwen in andere aan het EVRM gebonden buitenlanden – achterhaald was, maar met zoveel woorden was dat in de rechtspraak van de Hoge Raad niet tot uitdrukking gebracht.