7.9.3.5 Betekenis van het onderzoeksverslag en aanvullend bewijsmateriaal

Verhaal van de kosten van het onderzoek op grond van art. 2:354 BW is slechts mogelijk indien verantwoordelijkheid voor een onjuist beleid of onbevredigende gang van zaken ‘uit het verslag blijkt’. In Bobel oordeelde de Ondernemingskamer dat zij haar beslissing op kostenverhaal mede kan baseren op hetgeen partijen naar aanleiding van het onderzoek en naar aanleiding van overgelegde stukken over en weer aanvoeren.1 De Hoge Raad casseerde, maar in het midden bleef in hoeverre de Ondernemingskamer ook gebruik mag maken van aanvullend bewijsmateriaal.2

De onderzoeker mag zich niet uitlaten over de mogelijkheid tot verhaal van de kosten van het onderzoek (par. 2.2.4.6). Het is aan de Ondernemingskamer om de in het onderzoeksverslag genoemde feiten en omstandigheden te kwalificeren als onjuist beleid, de verantwoordelijkheid hiervoor vast te stellen en verhaal van de kosten van het onderzoek toe te wijzen. De Ondernemingskamer kan naar aanleiding van het onderzoeksverslag een nader onderzoek instellen, maar het onderzoeksverslag dient steeds ten minste voldoende aanknopingspunten te bieden voor een oordeel over verhaal van de kosten van het onderzoek.3 Met Geerts en Veenstra meen ik evenwel dat de Ondernemingskamer bij de beoordeling van een verzoek op grond van art. 2:354 BW – analoog als in RNA werd geoordeeld ten aanzien van het uitspreken van het wanbeleid-oordeel4 – ook gebruik mag maken van aanvullend bewijsmateriaal.5 Betrokkenen tegen wie een kostenveroordeling wordt uitgesproken moeten bovendien in de gelegenheid worden gesteld te worden gehoord (par. 7.4.4). Betrokkenen kunnen dus nadere stellingen aanvoeren en onderbouwen met aanvullend bewijsmateriaal. Dat betekent redelijkerwijs dat de Ondernemingskamer met dit aanvullend bewijsmateriaal rekening moet houden.6