8.6.2.3 Een alternatieve benadering

Om aan bovenstaande moeilijkheden te ontkomen, gooien Struycken en Wijnstekers het over een geheel andere boeg. Zij bepleiten een directe vertegenwoordigingsbevoegdheid bij het aangaan van huurovereenkomsten door een beherend hypotheekhouder.1 De hypotheekhouder gaat in dat geval huurovereenkomsten aan in naam van de hypotheekgever. In dat geval ontstaat een rechtsverhouding tussen hypotheekgever en huurder; terwijl de hypotheekhouder er als vertegenwoordiger tussenuit valt. De hypotheekhouder is op die manier op geen enkel moment als contractspartij aan de huurovereenkomst gebonden.

Vanuit het perspectief van de hypotheekhouder lijkt dit een welkome gedachte.2 Het zou ook de hiervoor beschreven onduidelijkheden omtrent de gesloten huurovereenkomsten wegnemen. Ik meen echter dat voor dit standpunt geen steun gevonden kan worden in de wettelijke regeling van beheer ex art. 3:267 BW. Wet noch wetsgeschiedenis geven aanleiding te denken dat de wetgever met die beheersbevoegdheid tevens een directe vertegenwoordigingsbevoegdheid heeft willen scheppen. Zonder een dergelijke bevoegdheid kunnen handelingen van de hypotheekhouder niet aan de hypotheekgever worden toegerekend.3

Het enkele feit dat de beheersbevoegdheid van art. 3:267 BW geen vertegenwoordigingsbevoegdheid impliceert, betekent echter niet dat die niet op andere wijze te realiseren is. De hypotheekhouder kan immers in de hypotheekakte ook een volmacht bedingen, krachtens welke volmacht de hypotheekhouder namens de hypotheekgever huurovereenkomsten mag aangaan gedurende zijn beheer.4 Bij huurovereenkomsten die met gebruikmaking van die volmacht worden gesloten, valt de hypotheekhouder er evengoed als tussenpersoon tussenuit en is hij aan de huurovereenkomsten niet gebonden.