5.1.1.b.iii Berner Conventie: andere opvattingen

445 Derde subgroep: andere opvattingen. De derde subgroep, ten slotte, vormt de restgroep met nog andere opvattingen over het conflictenrechtelijke gehalte van de Berner Conventie. Met name Koumantos valt hier op: hij leest een lex originisverwijzing in de Berner Conventie.1 Hoe komt hij tot dat opmerkelijke resultaat? In de eerste plaats ontzegt hij het beginsel van nationale behandeling conflicten-rechtelijke betekenis.2 Vervolgens minimaliseert hij de rol van artikel 5 lid 2. De tweede volzin reduceert hij tot een zeer beperkte verwijzingsregel: volgens Koumantos is hier sprake van een verwijzing naar de lex fori voor wat betreft louter de 'gevolgen' van een inbreuk ("omvang van de bescherming") en het procesrecht ("de rechtsmiddelen, die de auteur worden gewaarborgd ter handhaving van zijn rechten").3 Deze (onjuiste) stappen, waarmee Koumantos artikel 5 lid 1 en 2 conflictenrechtelijk tracht te ontkrachten, kwamen in het voorgaande al aan de orde. En dan gaat Koumantos verder: het onafhankelijkheidsbeginsel in de eerste volzin — dat de lex originis in de ban doet — wuift hij weg: volgens Koumantos heeft het onafhankelijkheidsbeginsel alleen betrekking op formaliteiten.4 Daarmee ligt de weg open naar wat volgens Koumantos de algemene verwijzingsregel in de Berner Conventie is: een verwijzing naar de lex originis. Die verwijzingsregel construeert hij aan de hand van de eerste volzin van artikel 5 lid 3, dat bepaalt dat de bescherming in het land van oorsprong wordt geregeld door de nationale wetgeving. Dat is volgens Koumantos een eenzijdige conflictregel die moet worden gegeneraliseerd — en wel in dier voege dat overal de lex originis-verwijzing geldt.5 Het moge duidelijk zijn dat een nog onjuistere uitleg van de conventie nauwelijks denkbaar lijkt. Koumantos heeft dan ook geen navolging gekregen.6