6.3.1.2 Belastingdienst als zender?

Wie kwalificeert in communicatief opzicht als zender? Volgens Ensink is de zender de voor de ontvanger identificeerbare bron van de boodschap.1 Zo bezien, zal de burger de Belastingdienst identificeren als de ‘bron’ van de boodschap.2 De boodschap, de taaluiting3, is immers afkomstig van de Belastingdienst. Deze benadering kan goed verklaren waarom burgers zich bij voorlichting niet (altijd) zullen realiseren dat de informatie waarop de uiting is gebaseerd, afkomstig is van de wetgever. In voorlichting verwijst de Belastingdienst in principe ook niet naar de wet, zo blijkt uit het communicatiebeleid (paragraaf 3.3.4).

Vanuit het juridisch perspectief roept de benadering van de Belastingdienst als ‘bron’ vragen op. De Belastingdienst bepaalt als uitvoerder immers niet zelf de inhoud van de boodschap. Althans niet in strikte zin, aangezien het de wetgever is die de belastingwetgeving bepaalt. Echter, het bestaan van de wetgever kan toch ook communicatief bezien niet worden genegeerd?