2.4.4 Dwangsom en zekerheidsstelling

De rechter heeft een discretionaire bevoegdheid om aan de veroordeling een dwangsom te verbinden en de duur en de hoogte ervan te beperken of te maximeren (art. 611b Rv).1 De rechter dient de hoogte van de dwangsom vast te stellen naar de aard en omstandigheden van het geval, in het bijzonder ook de financiële toestand en het gedrag van de inbreukmaker. Tot de omstandigheden van het geval kunnen ook de feitelijke gevolgen behoren die voor de inbreukmaker voortvloeien uit het daadwerkelijk verbeuren van dwangsommen.2

De rechter moet over het algemeen terughoudend zijn met het achterwege laten van een dwangsom, omdat het verbod zonder dit executiemiddel zijn effectiviteit verliest.3 Wel kan de rechter kiezen voor een middenweg door aan uitvoerbaarverklaring bij voorraad van de uitspraak een voorwaarde tot zekerheidsstelling te verbinden (art. 233 lid 3 Rv). Aan een dergelijke veroordeling kan geen dwangsom worden gekoppeld.4 Deze beslissing is afhankelijk van een belangenafweging, waarin onder meer het restitutierisico en de schadelijke gevolgen van onmiddellijke tenuitvoerlegging kunnen worden meegenomen.5 Een hoge zekerheidsstelling kan in de praktijk een vergelijkbaar effect hebben als een schorsing van de tenuitvoerlegging.6