9.3.3 Het versturen van een kennisgeving aan de polishouders van de overdragende en de verkrijgende verzekeraar

Er moet aan iedere polishouder van de betrokken verzekeraars (‘every policyholder of the parties’) een kennisgeving worden gestuurd over het indienen van het verzoekschrift.1 Daarin moet vermeld staan waar de betrokkene een kopie van het deskundigenverslag (‘scheme report’) kan opvragen. Hij moet ook een brochure (‘statement’) kunnen opvragen waarin de voorwaarden van de portefeuilleoverdracht worden uiteengezet en waarin een samenvatting is opgenomen van het deskundigenverslag.2 Er is uitdrukkelijk bepaald dat de samenvatting van het deskundigenverslag zodanig moet zijn samengesteld dat de waarschijnlijke effecten van de portefeuilleoverdracht voor de polishouders van zowel de overdragende verzekeraar als de verkrijgende verzekeraar (‘the likely effects of the insurance transfer scheme on the policyholders of the parties’) daaruit in voldoende mate te herleiden zijn.3 Daarnaast is hij verplicht om advertenties te plaatsen in de ‘London, Edinburgh and Belfast Gazettes’ en in twee landelijke dagbladen.4 De teksten van de kennisgevingen aan polishouders en de advertentieteksten moeten voorafgaande aan de verzending, respectievelijk publicatie, worden goedgekeurd door de PRA, in overleg met de FCA.5 De brochure wordt ook door zowel de PRA als de FCA beoordeeld.6 De PRA heeft expliciet te kennen gegeven dat zijn oordeel of de polishouders op adequate wijze van informatie zijn voorzien, een rol kan spelen bij het al dan niet geven van een positief advies aan de rechter die moet beslissen over het verzoekschrift om de portefeuilleoverdracht goed te keuren.7 Hetzelfde geldt voor de FCA.8

De kennisgeving aan polishouders wordt in het Verenigd Koninkrijk dus zeer belangrijk gevonden. Desalniettemin bevatten de Regulations 2001 SI 2001/3625 toch de mogelijkheid voor de rechter om tijdens de ‘directions hearing’ te bepalen dat er géén advertentie in landelijke dagbladen hoeft te worden gezet en/of dat er géén individuele kennisgeving aan polishouders hoeft te worden verstuurd.9 Hij kan dat laten afhangen van de omstandigheden van het geval. De rechter is bevoegd aan deze ontheffing voorwaarden te verbinden. De PRA10 en FCA11 raden verzekeraars aan eerst met hen af te stemmen alvorens de rechter om een ontheffing te verzoeken.

Belangrijke uitspraken over dit onderwerp zijn de ‘Direct Line uitspraken’ en de daarop voortbordurende ‘Aviva uitspraak’.12 De rechter oordeelde in de ‘Aviva uitspraak’ dat diverse factoren relevant kunnen zijn bij zijn beoordeling of eventueel kan worden afgezien van een kennisgeving aan de polishouders van de overdragende en de verkrijgende verzekeraar, of specifieke categorieën van die polishouders.13 In rechtsoverweging 8 van de uitspraak oordeelde hij:

De ‘Aviva uitspraak’ wekt mogelijk de indruk dat de rechter in de praktijk al snel een ontheffing zal geven. Uit de FCA Finalised Guidance 22/1 blijkt echter dat de FCA hoge eisen stelt aan de motivering van het verzoek om ontheffing. De FCA geeft voor elk van de in de ‘Aviva uitspraak’ genoemde argumenten aan welke eisen hij aan de uitwerking van dat specifieke argument stelt in dat verzoek om ontheffing. Als de FCA niet tevreden is met de motivering, dan zal de FCA de rechter laten weten dat hij het verzoek om ontheffing niet steunt.

Maar dat niet alleen, uit het FCA Handbook en de FCA Finalised Guidance blijkt dat de FCA ook alle communicatie van de verzekeraars over de portefeuilleoverdracht kritisch beoordeelt. Dat betreft niet alleen de individuele kennisgevingen aan polishouders op grond van de Regulations 2001 SI 2001/3625, maar bijvoorbeeld ook de uitingen op de website. Alle communicatie over de portefeuilleoverdracht moet duidelijk, evenwichtig en niet misleidend zijn.16 De FCA werkt dat ook concreet uit. Zo mogen teksten niet impliceren dat de polishouders de voorstellen eigenlijk niet hoeven te bekijken, omdat de rechter, de onafhankelijke deskundige en/of de FCA dat ook doen. De FCA geeft aan het essentieel te vinden dat het de polishouder duidelijk is dat het verstandig is de voorstellen zelf in beschouwing te nemen. Er mag ook niet de indruk worden gewekt dat de rol van de rechter is de belangen van de consumenten te beschermen.

De FCA geeft (in de FCA Finalised Guidance 22/1) bovendien allerlei aanwijzingen over het praktische proces. Duidelijk is dat verzekeraars daar veel zorg aan moeten besteden. Als het adressenbestand niet volledig is, moet de verzekeraar bijvoorbeeld op meerdere manieren actie ondernemen om de ontbrekende adressen te achterhalen.17 De verzekeraar die de adressen zelf niet heeft, omdat deze in de database van bijvoorbeeld gevolmachtigd agenten zijn opgeslagen, moet samen met hen de verzending gaan regelen.18 Als er meer kennisgevingen dan verwacht “retour afzender” komen, dan moet hij gaan onderzoeken wat daarvan de reden is en daarover met de FCA in overleg treden. Dat zou er volgens de FCA toe kunnen leiden dat de hoorzitting moet worden uitgesteld en dat de kennisgevingen opnieuw verstuurd moeten worden.19