6.5.1 Inleiding D Group-Schreurs

In een zaak uit 1995 van de Rechtbank Amsterdam had de curator van een in Nederland in staat van faillissement verklaarde B.V. tegen de Duitse eerstegraads rechtspersoon-bestuurder en de Duitse tweedegraads bestuurder een vordering ingesteld ex artt. 2:248 jo. 2:11 BW.1 Inhoudelijk ging de rechtbank echter niet in op de vordering van de curator.2

Brandsma gaat in op drie rechtbank-uitspraken.3 Brandsma merkt op dat art. 2:11 BW geen rol speelde in deze vonnissen, maar dat daarin wel bevestigd wordt dat Nederlands recht niet kan inbreken in de relatie tussen een buitenlandse rechtspersoon en diens bestuurder.4

In een in 2012 aan de Rechtbank ’s-Hertogenbosch5 voorgelegde kwestie was het volgende aan de orde. Boswerk B.V. (“Boswerk”) is op 27 juli 2005 in staat van faillissement verklaard. Boswerk is opgericht door de vennootschap naar Belgisch recht Leduc Investments N.V. (“Leduc”), die enig aandeelhouder was. Tot en met 2 mei 2005 was Leduc tevens zelfstandig bestuurder van Boswerk. Afgevaardigd bestuurder en voorzitter van de raad van bestuur van Leduc is gedaagde sub 2, een natuurlijk persoon. De curator stelde een vordering in strekkende tot hoofdelijke veroordeling van de gedaagden ex art. 2:248 BW tot betaling van het tekort in het faillissement van Boswerk. Wat betreft gedaagde sub 2 baseert de curator de aansprakelijkheid op artt. 2:248 jo. 2:11 BW, subsidiair op art. 2:248 lid 7 BW. De rechtbank overweegt dat de curator stelt dat gedaagde sub 2 als bestuurder van Leduc op grond van art. 2:11 BW aansprakelijk is voor het onbehoorlijk bestuur van Leduc bij Boswerk. Gedaagde sub 2 stelt – zo vervolgt de rechtbank – dat dit niet het geval is omdat art. 2:11 BW niet van toepassing zou zijn op een Belgische vennootschap die het bestuur over een Nederlandse vennootschap voert. Dat kan in het midden blijven – aldus de rechtbank – nu gedaagde sub 2 hoe dan ook tevens als (mede-)beleidsbepaler in de zin van art. 2:248 lid 7 BW is aan te merken.6 De rechtbank komt derhalve niet toe aan de vraag of – en zo ja, in hoeverre – art. 2:11 BW toepasselijk is in het geschetste geval.