3.3 Interne controlemechanismen

Zoals al meermalen gesteld, omvat het begrip particuliere opsporing uiteenlopende soorten opsporende burgers. Gedacht kan worden aan de ex-werknemer die zijn werkgever belastende stukken wegneemt en aan de politie verstrekt, de vrouw die een gesprek opneemt van een al te hitsige advocaat, de werkgever die zijn werknemers heimelijk filmt, de man die de uitkeringsfraude van zijn ex aan het licht brengt door relevante gegevens over te dragen aan de politie en de gebruiker van het internet die op de computer van een ander kinderporno aantreft en dit gegeven doorspeelt aan de politie.1 De manier waarop deze opsporende burgers hun informatie vergaren, wordt in de meeste gevallen niet nader intern getoetst en is evenmin aan interne normering onderhevig. Controle van de door opsporende burgers verkregen informatie vindt dientengevolge eerst plaats (of zou plaats moeten vinden) op het moment dat politie en OM deze gegevens voor de start van een opsporingsonderzoek gebruiken. In sommige gevallen bestaat echter wel enige interne controle op dan wel normering van de manier waarop de opsporende burger zijn informatie vergaart. Gedoeld wordt op de bestaande interne controlemechanismen binnen de beroeps- of bedrijfsmatig opsporende burgers. Het gaat dan om de natuurlijke persoon en de rechtspersoon, wiens kerntaak het is rechercheachtige handelingen uit te voeren. Ter illustratie worden de interne controlemechanismen op enkele typen opsporende burgers besproken.