Verrekening door de fiscus (O&R nr. 62) 2011/2.2.10:2.2.10 De imputatievolgorde bij verrekening

Verrekening door de fiscus (O&R nr. 62) 2011/2.2.10

2.2.10 De imputatievolgorde bij verrekening

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.

Artikel 6:137 lid 1 BW geeft aanvullende regels voor de toerekening van in verrekening te brengen vorderingen en schulden. Het gaat om situaties waarin bij de verrekening aan één of aan beide zijden meer dan één verbintenis bestaat, die in de verrekening zal worden betrokken. Uitgangspunt is dat degene die verrekent in beginsel mag kiezen hoe hij die wil uitvoeren.1 Voor zover een verrekeningsverklaring onvoldoende aangeeft welke verbintenissen in de verrekening zijn betrokken, gelden de imputatieregels van artikel 6:43 lid 2 en 6:44 lid 1 BW. De imputatievolgorde van artikel 6:43 lid 2 BW luidt: toerekening geschiedt in de eerste plaats op de opeisbare verbintenissen, resteren dan nog verbintenissen dan geschiedt toerekening in de eerste plaats op de meest bezwarende en, zijn de verbintenissen even bezwarend, op de oudste. Zijn de verbintenissen even oud dan geschiedt toerekening naar evenredigheid. Artikel 6:44 lid 1 BW geeft als imputatievolgorde: betaling strekt in de eerste plaats in mindering op de kosten, vervolgens van de verschenen rente en ten slotte in mindering van de hoofdsom en de lopende rente. Stemt de toerekening niet overeen met de imputatievolgorde van artikel 6:44 lid 1 BW, dan kan de wederpartij van degene die de verrekeningsverklaring heeft afgegeven, op de voet van artikel 6:137 lid 2 BW, aan die verklaring haar werking ontnemen.2Is niet voldaan aan de imputatievolgorde van artikel 6:43 lid 2 BW, dan kan artikel 6:137 lid 2 BW niet door de wederpartij worden ingeroepen.

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.