3.2 Korte geschiedenis van art. 2:11 BW: beperking van art. 2:11 BW tot bestuurders

De Derde Misbruikwet leidde op 1 januari 1987 tot invoering van art. 2:4a (oud) BW, de voorloper van het huidige art. 2:11 BW.1 Per 1 januari 1992 is art. 2:4a BW zonder verdere wijziging hernummerd tot art. 2:11 BW.2 Aanvankelijk luidden art. 2:4a (oud) BW en art. 2:11 BW3 als volgt4: “De aansprakelijkheid van een rechtspersoon als bestuurder of commissaris van een andere rechtspersoon rust tevens hoofdelijk op ieder die ten tijde van het ontstaan van de aansprakelijkheid van de rechtspersoon daarvan bestuurder is” [tekst onderstreept door CEJMH].

In de wetsgeschiedenis wordt ingegaan op het feit dat de bepaling tevens ziet op rechtspersonen die commissaris zijn. In dat kader wordt in de wetsgeschiedenis opgemerkt dat – hoewel de figuur van een rechtspersoon-commissaris zelden voorkomt – er geen reden is de aansprakelijkheid van rechtspersoon- commissarissen niet te regelen of anders te regelen dan die van rechtspersoon- bestuurders.5

Art. 2:11 BW heeft thans alleen betrekking op (rechtspersoon-)bestuurders. Bij Nota van Wijzigingen 16 6316 zijn de in art. 2:4a (oud) BW vermelde woorden “of commissaris” vervallen. In de wet werd namelijk ten aanzien van de meeste rechtspersonen vastgelegd dat alleen natuurlijke personen commissarissen kunnen zijn (vgl. ten aanzien van de N.V. en de B.V.: artt. 2:140/250 lid 1 BW). Ten aanzien van commissarissen bestaat derhalve met betrekking tot die rechtspersonen geen reden (meer) voor een (doorbraak)bepaling als die van art. 2:11 BW.