2.5 De SE Verordening

Met de komst van de SE kende Nederland voor het eerst een wettelijke regeling voor een grensoverschrijdende fusie. Het heeft ruim een eeuw geduurd1 voordat de eerste ideeën over een supranationale vennootschap is geworden tot een Europese regeling. Halverwege de vorige eeuw kreeg het onderwerp nieuwe aandacht. De Franse notaris Thibièrge en de Nederlandse rechtswetenschapper Sanders pleitten beiden voor een regeling voor een Europese vennootschap. De laatste kwam in 1966 met een eerste ontwerp van een regeling voor een Europese vennootschap.

Het heeft uiteindelijk geduurd tot 2001 voordat de SE Verordening, werd vastgesteld. De Uitvoeringswet SE Verordening werd in Nederland van kracht in april 2005.

De SE kent verschillende ontstaanswijzen. Een daarvan is de grensoverschrijdende fusie. Deze kan op twee manieren worden geëffectueerd. De verkrijgende vennootschap wordt als SE nieuw opgericht of de verkrijgende vennootschap zet zich ter gelegenheid van de fusie om in een SE. Het eindresultaat van een SE fusie is daarmee steeds een SE. Aan de SE fusie kleeft een aantal nadelen. Bij een 'gewone' grensoverschrijdende fusie kan de verkrijgende vennootschap haar eigen vorm behouden. Bij de SE fusie zal de verkrijger altijd een SE moeten zijn. Daarnaast staat de 'gewone' fusie open voor zowel de BV als de NV2 terwijl de SE fusie slechts openstaat voor de NV. Voorts dient de SE haar hoofdbestuur en zetel in dezelfde lidstaat te hebben. De verkrijger bij de gewone fusie hoeft dat niet.3 Tot slot wordt de SE naast het `NV-recht' van het land waar zij haar zetel heeft ook geregeerd door de bepalingen van de SE Verordening,4 terwijl de locale verkrijger volledig door haar eigen recht wordt geregeerd.5

Ondanks deze beperkingen werd met de komst van de regeling een grote stap voorwaarts gezet in de verdere ontwikkelingen rondom de grensoverschrijdende fusie.