9.6 Het rapport ‘Naar een echte Economische en Monetaire Unie’

Met het Stabiliteitsverdrag is nog geen einde gekomen aan de Europese ontwikkelingen die zich als gevolg van de eurocrisis voordeden. In juni 2012 verscheen het voorlopige rapport ‘Naar een echte Economische en Monetaire Unie’ over de toekomst van Europese economische en monetaire integratie.1 Dit plan was afkomstig van de voorzitter van de Europese Raad en opgesteld in nauwe samenwerking met de voorzitter van de Europese Commissie, de voorzitter van de eurogroep en de president van de ECB. Het verslag was bedoeld als discussiestuk voor de top van de Europese Raad op 28 en 29 juni 2012 en bevatte een plan om in de komende tien jaar een ‘echte EMU’ tot stand te brengen.2 Nieuwe maatregelen waren volgens dit rapport nodig omdat de gevolgen van nationaal beleid onmiddellijk voelbaar zijn in de gehele eurozone. Meer coördinatie was vereist voor het garanderen van de stabiliteit in de EMU op lange termijn, aldus het rapport. Tijdens de top van juni 2012 heeft de Europese Raad zijn voorzitter verzocht om ‘een specifieke, aan een tijdschema gebonden routekaart voor het verwezenlijken van een echte economische en monetaire unie te ontwikkelen’.3 Op 12 oktober 2012 heeft Van Rompuy een tussentijds verslag gepresenteerd, waarna het eindrapport op 5 december 2012 verscheen.4

Het eindrapport richt zich met name op de eurolanden.5 In hoeverre voor de plannen wijzigingen van de bestaande EU-verdragen nodig zijn of zelfs nieuwe verdragen tot stand moeten komen, laat het verslag in het midden.6 Het rapport is opgebouwd uit vier bouwstenen. Het bevat plannen voor een bankenunie (‘geïntegreerd financieel kader’), voor een begrotingsunie (‘geïntegreerd begrotingskader’), voor een economische unie (‘geïntegreerd economisch beleidskader’) en voor het versterken van de democratische legitimiteit. In de volgende paragrafen zullen de gepresenteerde maatregelen aan bod komen.