15.3.2 Keuze voor interne aansprakelijkheidsnormen

Anders dan onder het Amerikaanse recht, worden de crediteuren van de GmbH hoofdzakelijk beschermd door interne aansprakelijkheidsnormen. De terugbetalingsverplichting vanwege ongeoorloofde uitkeringen (§ 31 GmbHG), de aansprakelijkheid van bestuurders vanwege ongeoorloofde uitkeringen (§ 43 lid 3 GmbHG), de aansprakelijkheid van bestuurders vanwege betalingen aan aandeelhouders die leiden tot faillissement (§ 64 derde zin GmbHG), de restitutieverplichting ter zake van betalingen op aandeelhoudersleningen (§ 135 InsO) en sinds 2007 ook de aansprakelijkheid van aandeelhouders vanwege onrechtmatige vermogensonttrekkingen (§ 826 BGB); zij gelden allen jegens de vennootschap. De argumenten waarmee in Duitsland de keuze voor interne aansprakelijkheidsnormen wordt onderbouwd, vertonen gelijkenis met de argumenten die in Nederland worden aangevoerd voor het uitgangspunt dat aandeelhouders hun afgeleide schade (in beginsel) niet direct van een derde kunnen vorderen.1 In zekere zin is de schade die crediteuren door ongeoorloofde vermogensonttrekkingen lijden, afgeleide schade. De schade loopt via het vermogen van de vennootschap, en de omvang van de schade is afhankelijk van het bestaan en de omvang van de vordering van de crediteur op de vennootschap. De keuze voor interne aansprakelijkheidsnormen verhindert dat aandeelhouders en bestuurders zich geconfronteerd zien met een veelheid aan vorderingen, en voorkomt tevens lastige vragen van samenloop. Het primaat ligt bij de vennootschap; feitelijk de curator.