Einde inhoudsopgave
Rechtsverwerking en klachtplichten in het verbintenissenrecht (R&P nr. CA28) 2024/3.3.1
3.3.1 Samenloop is mogelijk
H. Boom, datum 28-06-2024
- Datum
28-06-2024
- Auteur
H. Boom
- JCDI
JCDI:ADS973660:1
- Vakgebied(en)
Verbintenissenrecht (V)
Voetnoten
Voetnoten
Zie Tjittes & Boom, Rechtsverwerking en klachtplichten (Mon. BW nr. A6b) 2020/10; Smeehuijzen 2008, par. 27.3.
Smeehuijzen 2008, par. 27.3 en 27.8.3; vgl. onder meer HR 26 september 1997, ECLI:NL:HR:1997:ZC2437, NJ 1998/20 (Teernstra/Schouwink); HR 29 november 1996, ECLI:NL:HR:1996:ZC2212, NJ 1997/153 (Derksen/Hoffmans); HR 30 mei 1997, ECLI:NL:HR:1997:ZC2381, NJ 1997/544 (Beelen/Joldersma).
Vaste rechtspraak: HR 7 juni 1991, ECLI:NL:HR:1991:ZC0721, NJ 1991/708 (Bankmanager); HR 18 december 1992, ECLI:NL:HR:1992:ZC0803, NJ 1993/152 (De Moel/Scherpenzeel c.s.); HR 29 september 1995, ECLI:NL:HR:1995:ZC1827, NJ 1996/89 (Van den Bos/Provincial); HR 4 april 1997, ECLI:NL:HR:1997:ZC2334, NJ 1997/420 (R/ABP); HR 24 april 1998, ECLI:NL:HR:1998:ZC2635, NJ 1998/621 (W/P); HR 26 maart 1999, ECLI:NL:HR:1999:ZC3206, NJ 1999/445 (Gem. V/B); HR 3 september 1999, ECLI:NL:HR:1999:ZC2956, NJ 1999/374 (Vrolijk & Stoop/Biesboer); HR 18 februari 2000, ECLI:NL:HR:2000:AA4874, NJ 2000/278 (Amsem/Van Tuijn c.s.); HR 1 februari 2002, ECLI:NL:HR:2002:AD7372, NJ 2002/120 (Nahar/Domatilia); HR 21 juni 2002, ECLI:NL:HR:2002:AE1529, NJ 2002/540 (Van Est/Kimberly); HR 11 juli 2003, ECLI:NL:HR:2003:AF7680, NJ 2003/551 (Brown/Sloot); HR 20 mei 2005, ECLI:NL:HR:2005:AS4406, RvdW 2005/75 (B./Zee); HR 18 januari 2013, ECLI:NL:HR:2013:BY0543, NJ 2013/317 (P1/Maastricht en Q-Park); HR 11 november 2016, ECLI:NL:HR:2016:2574, NJ 2017/75 (Bab/Cordial c.s. & MHS) en HR 7 april 2017, ECLI:NL:HR:2017:635, NJ 2017/177 (Jongepier q.q./Drieakker c.s.); HR 15 januari 2021, ECLI:NL:HR:2021:42, NJ 2021/76; HR 12 januari 2024, ECLI:NL:HR:2024:24, NJ 2024/41.
De korte verjaringstermijnen en het leerstuk rechtsverwerking zijn conceptueel twee verschillende leerstukken. Dat neemt niet weg dat sprake kan zijn van samenloop. Een van de doelen van de introductie van de korte verjaringstermijnen was niet voor niets het terugdringen van het leerstuk van rechtsverwerking. Rechtsverwerking werd onder het oude recht vaker aangenomen. De vereiste snelheid van het rechtsverkeer en de daarmee gepaard gaande behoefte aan rechtszekerheid voor de handelende partijen binnen de toentertijd geldende lange verjaringstermijnen (van doorgaans dertig jaar) brachten mee dat een beroep op rechtsverwerking eerder in de rede lag.1 Onder het oude recht was, bij gebreke van een adequaat verjaringsregime, lang tijdsverloop op zichzelf soms voldoende voor een succesvol beroep op rechtsverwerking.2 Met een adequaat verjaringsregime, met kortere termijnen, zou dat echter niet meer aan de orde moeten zijn. Alleen tijdsverloop is immers naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad onvoldoende voor het aannemen van rechtsverwerking.3