2.4.3 De le Wam-richtlijn en de overeenkomsten tussen de Bureaus

In 1972 treedt de le Richtlijn in werking. Deze Richtlijn verplicht de lidstaten

in te voeren.1 Als aan deze voorwaarde is voldaan, kunnen de Bureaus van de (toen nog zes) lidstaten een overeenkomst sluiten, volgens welke

De kern zit in de tussen gedachtestreepjes geplaatste woorden: de Bureaus dienen zich garant te stellen, niet alleen voor verzekerde, maar ook voor niet-verzekerde voertuigen en nemen aldus - voor zover het door uit andere lidstaten van de Europese Gemeenschap afkomstige voertuigen veroorzaakte schade betreft - een met die van een waarborgfonds vergelijkbare functie op zich. De richtlijn stelt het afschaffen van de grenscontroles afhankelijk van het sluiten van een overeenkomst tussen de Bureaus, waarin hun onderlinge regres, ook voor door onverzekerde voertuigen veroorzaakte schade, wordt geregeld.3

De lidstaten moeten uiterlijk op 31 december 1973 hun wetgeving hebben aangepast en de nieuwe regels toepassen.

Het spreekt voor zich, dat de Uniform Agreement, die de groene kaart als voorwaarde voor schaderegeling als uitgangspunt heeft, niet op deze aansprakelijkheden is voorbereid en daarom moeten de betrokken Bureaus een nieuwe overeenkomst sluiten. De bedoelde nieuwe overeenkomst tussen de Bureaus is de Supplementary Agreement, aanvankelijk gesloten tussen de Bureaus van de oorspronkelijke zes lidstaten en al snel uitgebreid tot negen4, terwijl zeer spoedig ook Bureaus van niet-lidstaten toetreden, een mogelijkheid waarin door de Richtlijn uitdrukkelijk is voorzien.5

Als criterium om te bepalen of een voertuig afkomstig is uit een lidstaat (of een daarmee gelijk te stellen derde land) gebruikt de Richtlijn hetzelfde criterium als de Benelux-Overeenkomst: 'gewoonlijk gestald', hetgeen in de praktijk betekent 'geregistreerd', in 1983 bij de 2e Richtlijn6 vervangen door het criterium of het voertuig de kentekenplaat van een lidstaat draagt.7