3.4.2.2 Hof van Justitie

Uit de richtlijnhistorie (zie paragraaf 3.4.2.1) is af te leiden dat de exploitatie van een zaak een vreemde eend is in de bijt van de economische activiteiten. In het Götz-arrest heeft het Hof van Justitie niettemin geoordeeld dat de criteria voor de exploitatie van een zaak, de duurzaamheid van de activiteit en de daaruit verkregen opbrengsten, gelden voor alle economische activiteiten (lees: ook voor de activiteiten van een producent, handelaar of dienstverrichter).1 Omdat het Hof van Justitie spreekt over criteria (meervoud) acht ik het niet zuiver om te spreken van het ‘duurzame-opbrengstcriterium’ (enkelvoud).2 Uit de verwijzing in het Götz-arrest naar het Commissie/Nederland-arrest blijkt dat het gaat om twee onderscheiden criteria. In de eerste plaats moet de activiteit (lees: de exploitatie van een zaak) duurzaam zijn en in de tweede plaats moet voor deze activiteit een vergoeding worden betaald aan degene die deze activiteit verricht. Met de exploitatie van een zaak om er duurzaam opbrengst uit te verkrijgen moet ook worden deelgenomen aan een markt.3 In deze paragraaf wordt achtereenvolgens ingegaan op de vraag wanneer volgens het Hof van Justitie sprake is van de (duurzame) exploitatie van vastgoed (3.4.2.2.1) en wanneer deze exploitatie naar zijn oordeel gericht is op het (duurzaam) verkrijgen van opbrengsten (3.4.2.2.2). Voor het deelname-aan-de-markt-criterium zij verwezen naar paragraaf 3.4.1.2.2.4.