9.3.2 De inpassing van de Richtlijn OHP in het Franse recht

563. Er is tijdens het omzettingsproces geen discussie geweest over de keuze om de richtlijn in de Code de la consommation te implementeren, wel over de manier waarop de richtlijnbepalingen hierin dienden te worden ingepast. De richtlijn bevat een groot aantal naar Frans recht nieuwe normen en begrippen. De Franse wetgever heeft geworsteld met de richtlijntekst, de dringende wensen van de Commissie deze woordelijk te implementeren en de druk van de Conseil d'État de systematiek van de Code de la consommation te respecteren en de naar zijn smaak te uitvoerige richtlijnbepalingen zo beknopt mogelijk om te zetten.

Op de keuze van de wetgever om de richtlijn door middel van een amendement op een reeds aanhangig voorstel om te zetten, is veel kritiek ontstaan. De omzetting van de richtlijn zou vragen om een degelijke voorbereiding. Door deze weg te bewandelen werd de Conseil d'État buitenspel gezet. De Conseil d'État sprak ten tijde van de oorspronkelijke Projet de loi en faveur des consommateurs uit 2006 zijn voorkeur uit voor een nadere aansluiting bij de bestaande leerstukken en regelingen uit het Franse recht.1 Het eerste amendement nr. 8 hield geen rekening met de wensen van de Conseil d'État. Daarom werd uiteindelijk amendement nr. 200 ingediend en aangenomen.2 Dit amendement beoogt te voorkomen dat het handelspraktijkenrecht te complex wordt en houdt, zo stellen de indieners, rekening met het bestaande recht (de regelingen inzake misleidende reclame en de `abus de faiblesse' worden uitdrukkelijk genoemd). De agressieve praktijk is, in lijn met de `abus de faiblesse', aangemerkt als een `pratique commerciale illicite' (en niet slechts `reglementée' zoals de misleidende handeling of omissie). Hiermee heeft de wetgever de systematiek van de Code de la consommation gevolgd en een hiërarchie aangebracht tussen de praktijken: agressieve praktijken zijn ernstiger dan misleidende. De agressieve handelaar wordt ook veel strenger gestraft.

564. De gezochte aansluiting is vooral wetssystematisch (er komt geen nieuw artikel ter bestrijding van de misleidende reclame) en niet zozeer terminologisch (aansluiting bij bekende Franse begrippen) omdat de omzettingswetgever op dat vlak weinig speelruimte kreeg van de Commissie. De richtlijn introduceert dan ook in het Franse consumentenrecht een groot aantal nieuwe begrippen: de professionele toewijding, de wezenlijke verstoring, de misleidende omissie en de agressieve handelspraktijk. De wetgever heeft dan ook getracht het aantal noviteiten te beperken. Hoewel de LME onder druk van de Commissie de Franse regeling nader in lijn brengt met de richtlijn,3 blijft de Franse wet op sommige punten toch afwijken van de richtlijntekst — te denken valt aan het ontbreken van de definities uit art. 2 richtlijn.4 Opvallend is bijvoorbeeld het weglaten van het besluitcriterium en van de misleidende praktijk bestaande uit de niet-nakoming van plichten neergelegd in een gedragscode. De wetssystematische aansluiting kan de uitleg en toepassing van de, schoorvoetend overgenomen, nieuwe normen en begrippen beïnvloeden. Zij vergemakkelijkt de aansluiting bij de bestaande toetsingspraktijk.